Ze vullen hun dagen met charmante pogingen om hun leven in het Beach House, de omgeving en het weer, plus flarden herinneringen aan hun vorige bestaan, te vangen in mijmerende, melancholische droompopliedjes.
Omdat ze zich beperken tot een gitaar, wat rudimentaire percussie en een orgeltje (oké, zes orgeltjes, maar nooit allemaal tegelijk) lijken ze aanvankelijk elf tracks lang hetzelfde nummer te spelen (u had dezelfde ervaring met Galaxie 500, Opal en zelfs The Velvet Underground, remember?). Maar bij elke nieuwe beluistering tekenen de contouren van de individuele songs zich scherper af.
Plots vallen de sleebelletjes op in 'All the Years'; tamboerijnen blijken de songs van punten en komma's te voorzien; een simpele ritmebox doet 'You Came to Me' voorzichtig walsen. De vage spookiness bereikt een hoogtepunt in de Daniel Johnston/Jad Fair-cover 'Some Things Last a Long Time'. Legrand glijdt als een ademloze sirene over 'Turtle Island' en laat haar hemelse zang plechtig heen en weer wiegen in 'You Came to Me'.
Onze favoriete track, vraagt u? 'Wedding Bell' met zijn klavecimbel, zoemend orgel en prachtige, vertraagde surfgitaarsolo, of misschien 'Gila', met Legrand in de rol van Nico: tweemaal Low in surfoutfit.
De songs op 'Devotion' horen niet thuis in de categorie 'dynamite with a laserbeam' - als u ons toestaat even Queen te citeren. Geen grote gebaren, geen toeters en bellen. Gewoon een plaat als het leven zelf: onbevreesd voor herhaling en herkenbaarheid, vertrouwd en warm, met net genoeg magische micromomentjes en verrassende toetsen om elke ochtend weer uit bed te komen en 'Devotion' in de cd-speler te schuiven.
Toptrack: 'Wedding Bell'
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook