Roland Van Campenhout - Never Enough

Nu is Van Laere natuurlijk Rick Rubin niet, maar een baard is een baard. Het is Van Laeres eerste productiejob, en hij doet dat verre van slecht, al belandt hij qua sfeer en klankkleur dichter bij Daniel Lanois dan bij Rubin - wellicht het resultaat van zijn soloavonturen met Lanois' rechterhand Malcolm Burn.

Van Laere zingt en speelt mee op 'Never Enough', en is coauteur van het merendeel van de songs. Dat levert een overaanbod aan parlando intermezzo's, intro's en soms zelfs van voor tot achter gemompelde songs op waarbij wij ons nog steeds niet helemaal op ons gemak voelen. Tien seconden ver in opener 'Hissing o' the Heath' zou men zweren in een opvoering van 'Thriller' door een volkstheatergezelschap te zijn beland. Maar vanaf het moment dat er voluit wordt gezongen, zit het met 'Hissing o' the Heath' wél weer helemaal goed en wordt de broeierige belofte van de titel helemaal waargemaakt.

Ook niet helemaal onder de indruk zijn we van 'Officer, Kiss Me Please' (weer dat parlandogedoe, ook al betreft het hier geleende woorden van dichter Gregory Corso) en het veel te langdradige 'It All Has to Do With It' (al kunnen we ons daar live dan weer wel allerlei opwindende dingen bij voorstellen).

Mogen wel in de Grote iPod der Klassiekers: 'Midnight Star' (Daniel Lanois meets Nick Drake), het met prachtige slide- en dobrogitaar doorspekte 'Never Enough', 'In My Time' ('In My Life' van The Beatles, maar dan door Roland), en slottrio 'Fire in the Morning', 'Never Too Soon' en 'Almost Home', dat op geen enkele plaat van Bob Dylan zou misstaan.

Zes op tien, da's normaal tweeënhalve ster. Maar voor die puike eindsprint mag er een halve bij.

Toptrack: 'Fire in the Morning'

• Roland Van Campenhout
• YouTube: 'Bad Tattoo'