Hot Chip - Made in the Dark

'Made in the Dark' is namelijk een psychedelische plaat: niet hippiepsychedelisch, maar toch psychedelisch. Alexis Taylor en co. zijn niet voor niets de nieuwe speelkameraadjes van Robert Wyatt.

'Made in the Dark' is ook een vreemde plaat. Hij valt uiteen in twee soorten nummers: schaamteloze, soms zelfs ronduit kleffe ballads, en vernieuwende, vooral harde, soms compleet wacko en een enkele keer zelfs viscerale geluidsexperimenten. Vooral naar die laatste, bijzonder ritmische songs grijpen we keer op keer terug.

Er is de komieke opener 'Out at the Pictures', een vaudeville van een electronummer waarin de Britse pubketen Wetherspoons wordt bezongen, en meteen erna het onweerstaanbaar sinistere 'Shake a Fist', dat halfweg wordt onderbroken door een stukje spoken word gesampled uit Todd Rundgrens 'Something/Anything?', waarna er een soortement sonische hel losbreekt. In song drie gaat het van 'Do it, do it, do it, do it, do it, do it, do it now' - de single 'Ready for the Floor' dus, die u vast al kent.

Song vier is ons hoogtepunt van de plaat: de ultraritmische, door allerlei slagwerk en creepy geluidseffecten bij elkaar gehouden nachtmerrie 'Bendable Poseable'. Slagerij van Kampen goes gabber - zoiets. Op het eind van de plaat krijgen we nog zo'n opdoffer: 'Don't Dance', elektronische ketelmuziek waarin de mantra 'Where there's freedom / There's freedom / Is this freedom?' wordt gehumd. Love it.

Met uitzondering van het zes minuten durende, opzwepende, maar voor de rest vrij reguliere (ja jongens, hadden jullie de lat maar niet zo hoog moeten leggen!) punkfunkepos 'Hold On', zit de tweede helft van de plaat vol rustpunten van heel wat mindere kwaliteit. Slechts één nummer slaagt er nog min of meer in te beklijven: 'We're Looking for a Lot of Love', een song die niet zou misstaan op een best of van Hall & Oates, Robert Palmer, Michael McDonald, of - hij weer! - Phil Collins.

'One Pure Thought' dan: wat begint met een rauwe gitaarriff die van Ryan Adams had kunnen zijn, mondt uit in een etherische synthsymfonie. Leuk ideetje, maar meer ook niet. Rest nog: het titelnummer - een ongeïnspireerde, ronduit saaie ballad - en de niemendalletjes 'Wrestlers', 'Whistle for Will' en 'In the Privacy of Our Love': het eerste is een postmodern flauw grapje waarin de hiphopgewoonte om de concurrentie te dissen onsuccesvol geparodieerd wordt, de andere twee zijn zeer goed bedoelde, naar alle waarschijnlijkheid ook in alle eerlijkheid neergepende, maar helaas ook zeer steriele, ijskoude ballades die ons simpelweg niet weten te bereiken.

Maar die andere - psychedelische - helft van de plaat: mindblowing stuff, man! (We hebben zelfs al een tie & dye T-shirt gekocht.)

Toptracks: 'Bendable Poseable', 'Don't Dance'

Voorbeluisteren via

• Hot Chip
• MySpace: Hot Chip
• Hot Chip Live
• YouTube: 'Ready for the Floor'