
De gitaarsolo op het einde van single 'Until I Find You', tevens opener van 'Welcome to the Blue House', verklapt veel over de rest van de plaat. Dat ze tijdens die solo op de radio vaak al het volgende liedje aankondigen, zegt ook iets. Er staan meer singles op 'Welcome to the Blue House', maar daar hoeft de meerwaardezoeker zich niets van aan te trekken. Het is nog lang tot de zomer.
'Living the Way You Should' (over het oproepen van dingen uit de voltooid verleden tijd) en 'Like a Fire' (begint als iets van de vroege Triffids, waarna Vanhamel een zeer degelijke Morrissey neerzet: 'Gonna be sixteen, different shades of blue') zijn van het radiovriendelijkste dat de man ooit geschreven heeft, maar de ware pracht treffen we elders aan. Bij de nummers drie tot en met zeven, meer bepaald, recht in het hart van de plaat. Het begint met 'Red River', murder ballad en roadsong in één. In het pak slaag genaamd 'Sometimes I Wanna Run' roept Vanhamel meerstemmig en tegen beter weten in om hulp, maar in het refrein valt alles stil en krijgt de wanhoop vrij spel. 'Tell Me' begint zweverig, mijmerend, maar wrijft strofe na strofe de slaap uit de ogen en is in de laatste rechte lijn klaarwakker.
En dan twee van de donkerste dansnummers die wij ooit gehoord hebben: 'It's Not the Drug' (gaan we niks over verklappen maar zorg dat u tegen het eind iets hebt om tegen te leunen) en 'Which of Us', dat door Vanhamel zelf als volgt werd omschreven: 'Een hele discotheek staat te dansen, en dan valt de stem in: 'I'm sure 'bout nothing / Else but loneliness / I am blackness'.' Danst u, terwijl u daarover nadenkt, gerust verder; er komt nog.
'Take Me Home' klinkt op het eerste gehoor wat doordeweekser. Iets tussen Ween en wat was het ook alweer - hij heeft het gezegd! - dat uiteindelijk toch weer op de crossroads of love and hate uitkomt. En zijn de strijkers op het einde van 'A Return to Love' er niet wat over? Jazeker, maar een beetje humor kan op dit moment van de plaat geen kwaad.
Afsluiter 'Garden of Weeds' is een klaagzang, of zoals dat in het Engels zo mooi heet: a lament. Maar wees ook dit keer niet te vlug op uw gemak, want 'Garden of Weeds' barst na strofelang geweeklaag open als een eindejaarsvuurwerk op lsd. Denk veel strijkers, en denk veel lsd.
Het echte slot, de hidden track genaamd 'Keep Your Heart', duurt niet lang. 't Is een demotake, met slecht opgenomen hoerenkastdrums en een schurend akoestisch gitaartje, met daarover de titel gebruld. De rest is onverstaanbaar, maar in de roes waarmee deze plaat je opzadelt, blijft het dagenlang hangen.
Welcome to the Blue House dus. U hoeft voor het binnengaan niet eens uw voeten te vegen.
Toptracks: Sometimes I Wanna Run, It's Not the Drug, Tell Me




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



12 reacties
reageer ookvlotjes
Maandag 18 januari 2010 - 20u50
Degelijke muziek maar hier wordt pijnlijk duidelijk: een zanger is het niet. Echt niet.
RolandT
Vrijdag 14 maart 2008 - 23u02
ik kan niet begrijpen hoe deze CD 4/4 kan krijgen. Tim zoek een zanger.
Masterlader
Donderdag 6 maart 2008 - 23u44
steengoede plaat !
DSM
Woensdag 20 februari 2008 - 13u49
Goede plaat zonder meer, maar niet het meesterwerk waar Humo het voor houdt. Dat is echt wel overdreven. Voor mij een dikke drie sterren, maar vier...net iets teveel.
m/v
Maandag 18 februari 2008 - 19u10
Meningen zijn meningen, en dus nooit juist of fout (vrije meningsuiting enzo). Maar ik vind het belachelijk om Tim af te breken op die keren dat hij niet zo goed zong. Dit is een uitstekende plaat, en Tim méént wat hij zingt, en dat hoor je. En dat vind ik nu eens belangrijke kwaliteit voor een zanger.
pietervlekken
Zaterdag 16 februari 2008 - 21u36
@ Zowan, Het is niet omdat zijn zangkwaliteiten niet zo goed zijn, dat zijn solo-album slecht is. Of gaat u beweren dat een solo-artiest een goede zanger moet zijn? Was Jimi Hendrix beroemd om zijn stem denkt u? Neen, dit is een uitstekende plaat, omwille van de muziek, de stem is bijzaak. Tim Vanhamel is nu eenmaal geen zanger maar een gitarist. En zij die zeggen dat humo deze plaat 4 sterren geeft omwille van Tim Vanhamel, kunnen maar eens beter andere recensies lezen. Focus Knack bijvoorbeeld geeft deze plaat ook 4 sterren, hoewel zij niet zo vrijgevig zijn met hun sterren. Dus misschien is uw eigen mening niet misschien de juiste?
Marginaal
Donderdag 14 februari 2008 - 14u42
Dit vind ik nu eens de definitie van geestig zie. Geen mens die de plaat afblaast, en tegelijk bijna iedereen die kritiek levert. Lang leve Humo. Zolang de lezer kritiek geeft op Humo, net zolang zal Humo gloreren. Want da's het ultieme bewijs dat Humo het blad is voor kritische geesten, geen jaknikkers. En, (ja, VRT en andere Voltconsoorten) dat je je eigen mening ook ongecamoufleerd mag verkondigen) Zonder meningen geen debat, en debatten zijn kei-tof. sterke plaat, trouwens.
khonnor
Woensdag 13 februari 2008 - 09u14
let's face it. dit is gewoon een goeie plaat. maar, humo masturbeert zoals gewoonlijk op de eigen artiesten (lees: artiesten die niets fout kunnen doen volgens den humo, zelfs niet als ze een schetenconcert op cd zouden persen) en vindt dit (verrassing! verrassing?) natuurlijk onmiddellijk de volle 4 sterretjes waard. foei foei.
Zowan
Dinsdag 12 februari 2008 - 16u18
Onlangs heb ik, en samen met mij een groot deel van Vlaanderen, diezelfde Tim twee maal live kunnen horen op Studio Brussel (tijdens Music for Life en ter ere van zijn cd-release). Twee maal is hetzelfde nummer gespeeld, namelijk zijn laatste 'single', beiden acoustisch gebracht. Bij een acoustisch nummer kan een zanger namelijk zijn kwaliteit echt bewijzen, en aangezien het een album is van Tim zelve, was het voor hem dé uitgelezen kans om het beste van zich te geven. Is het dan ook iemand opgevallen dat deze beide versies ontzettend vals waren gezongen ? Tijdens Music for Life leek Tim mij 'onder invloed' waardoor ik hem alsnog een tweede kans gaf, maar deze heeft hij verspeeld ! In een studio kan natuurlijk iedereen zijn stem perfect laten overkomen. Er zijn zoveel muzikanten die de kans niet hebben hun muziek besproken te krijgen in de betere pers. Blijkbaar lukt het Tim wel, waarom, daar heb ik het raden naar. Er is genoeg kwaliteit op muzikaal gebied in België, jammer dat deze verdrongen worden door bands en artiesten zoals Tim.
mitsj
Zondag 10 februari 2008 - 18u07
Persoonlijk vind ik until i find you ook wel wat melig, maar de gitaar op het einde maakt alles wel goed! De rest van het album is ook heel lekker.
aquajulner
Zondag 10 februari 2008 - 11u35
beste plaat van het jaar,, dat weet je nu al op voorhand
marijntrio
Zaterdag 9 februari 2008 - 15u56
Geen commentaar over de tekst van 'Until I Find You'? Eerder flauw, dunkt mij..
Reageer ook