Tim Vanhamel - Welcome to the Blue House

cd-reviews Zaterdag 9 februari 2008, door (jub)

Er zijn platen die een mens bespreekt en waarvan hij, na herhaalde beluistering en omdat het nu eenmaal bij de job hoort, zegt: 'Goed gedaan, leuke muziek, puik vakwerk, drie sterren!' En er zijn platen waar een mens, job of geen job, echt iets aan heeft. 'Welcome to the Blue House' is zo'n plaat.

4771_catalogue_7567_detail.jpg

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

De gitaarsolo op het einde van single 'Until I Find You', tevens opener van 'Welcome to the Blue House', verklapt veel over de rest van de plaat. Dat ze tijdens die solo op de radio vaak al het volgende liedje aankondigen, zegt ook iets. Er staan meer singles op 'Welcome to the Blue House', maar daar hoeft de meerwaardezoeker zich niets van aan te trekken. Het is nog lang tot de zomer.

'Living the Way You Should' (over het oproepen van dingen uit de voltooid verleden tijd) en 'Like a Fire' (begint als iets van de vroege Triffids, waarna Vanhamel een zeer degelijke Morrissey neerzet: 'Gonna be sixteen, different shades of blue') zijn van het radiovriendelijkste dat de man ooit geschreven heeft, maar de ware pracht treffen we elders aan. Bij de nummers drie tot en met zeven, meer bepaald, recht in het hart van de plaat. Het begint met 'Red River', murder ballad en roadsong in één. In het pak slaag genaamd 'Sometimes I Wanna Run' roept Vanhamel meerstemmig en tegen beter weten in om hulp, maar in het refrein valt alles stil en krijgt de wanhoop vrij spel. 'Tell Me' begint zweverig, mijmerend, maar wrijft strofe na strofe de slaap uit de ogen en is in de laatste rechte lijn klaarwakker.

En dan twee van de donkerste dansnummers die wij ooit gehoord hebben: 'It's Not the Drug' (gaan we niks over verklappen maar zorg dat u tegen het eind iets hebt om tegen te leunen) en 'Which of Us', dat door Vanhamel zelf als volgt werd omschreven: 'Een hele discotheek staat te dansen, en dan valt de stem in: 'I'm sure 'bout nothing / Else but loneliness / I am blackness'.' Danst u, terwijl u daarover nadenkt, gerust verder; er komt nog.

'Take Me Home' klinkt op het eerste gehoor wat doordeweekser. Iets tussen Ween en wat was het ook alweer - hij heeft het gezegd! - dat uiteindelijk toch weer op de crossroads of love and hate uitkomt. En zijn de strijkers op het einde van 'A Return to Love' er niet wat over? Jazeker, maar een beetje humor kan op dit moment van de plaat geen kwaad.

Afsluiter 'Garden of Weeds' is een klaagzang, of zoals dat in het Engels zo mooi heet: a lament. Maar wees ook dit keer niet te vlug op uw gemak, want 'Garden of Weeds' barst na strofelang geweeklaag open als een eindejaarsvuurwerk op lsd. Denk veel strijkers, en denk veel lsd.

Het echte slot, de hidden track genaamd 'Keep Your Heart', duurt niet lang. 't Is een demotake, met slecht opgenomen hoerenkastdrums en een schurend akoestisch gitaartje, met daarover de titel gebruld. De rest is onverstaanbaar, maar in de roes waarmee deze plaat je opzadelt, blijft het dagenlang hangen.

Welcome to the Blue House dus. U hoeft voor het binnengaan niet eens uw voeten te vegen.

Toptracks: Sometimes I Wanna Run, It's Not the Drug, Tell Me

Voorbeluisteren via Tim Vanhamel - Welcome to the Blue House

12 reacties

reageer ook 

Maandag 18 januari 2010 - 20u50

vlotjes

Degelijke muziek maar hier wordt pijnlijk duidelijk: een zanger is het niet. Echt niet.

 

Vrijdag 14 maart 2008 - 23u02

RolandT

ik kan niet begrijpen hoe deze CD 4/4 kan krijgen. Tim zoek een zanger.

 

Donderdag 6 maart 2008 - 23u44

Masterlader

steengoede plaat !

 

Woensdag 20 februari 2008 - 13u49

DSM

Goede plaat zonder meer, maar niet het meesterwerk waar Humo het voor houdt. Dat is echt wel overdreven. Voor mij een dikke drie sterren, maar vier...net iets teveel.

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Reacties en commentaren

Jouw aanraders

cd-reviews