De vier jonkies uit Southend kruisen de jachtige postpunk van The Fall (bij wie ze ook hun groepsnaam gingen pikken) met donkere elektronica en enige mystiek. Spannend en fascinerend, maar of dat volstaat om deze (met uitzondering van toetseniste Sophie Sleigh-Johnson) creepy bende nog snel in het rijtje beloften voor 2008 te posteren? Daarvoor is 'Beat Pyramid' toch te abstract en te nerveus. Maar: daarom niet minder boeiend.
Om er meteen het hoogtepunt uit te lichten: 'Elvis' is een stuwende gitaartrack, die van alle songs het minst wordt ontregeld door het onrustige tempo. 'Colours' en 'C. 16th' tappen met hun groovy gitaarriffs en dansbare trommelwerk uit hetzelfde blitse vaatje als de Klaxons. Ook het veelzijdige 'En papier' verdient getoeter uit de loftrompet. Maar dit is géén hapklaar brokje: bereid u voor op averechtse songstructuren en eindeloos gedeclameerde woordgroepen over militaire beats.
Om het allemaal nog wat specialer te maken, wordt dit debuut omhuld door een (lichtjes geforceerd) waas van mysterie. Op de site struikel je over de cryptische boodschappen en bizarre links, terwijl Jack Barnett zingt over getallensymboliek en magiërs. Wij gokken dat al die geheimzinnigheid vooral het grote contrast tussen hoopvolle momenten en enerverende miskleunen als 'Infinity Ytinifni' of '£4' moet opvangen. In 't kort: stug en vaak monotoon, maar mits enig trieerwerk vist u er wel een handvol intrigerende songs uit.
Toptrack: Elvis
'Colours' voorbeluisteren via 
0 reacties
reageer ookReageer ook