Drive-By Truckers - Brighter Than Creation's Dark

De Truckers waren moe, afgeschreven en uitgeblust. Het constante toeren en het uitblijven van een hitplaat had hen afgemat, en het was een kwestie van tijd en een paar inferieure uitlopers voor de groep er de brui aan zou geven. Hier die zweep: 'Brighter Than Creation's Dark' is een meesterwerk dat een schaduw werpt over alles wat eraan voorafging. Loeiers van rocksongs staan broederlijk naast de beste country in jaren, hartverscheurende verhalen worden afgelost door fraaie portretten en zoete herinneringen, en toch komen de negentien nummers op deze bijna-dubbelaar naar voren als één geheel, als een raamvertelling die door de plaat zélf verzonnen werd.

De pedalsteel van John Neff, een oudgediende die na het vertrek van gitarist van Jason Isbell fulltime werd ingelijfd, is deels verantwoordelijk voor de frisse wind die door hun muziek waait. Een ander element is de medewerking ('on keyboards and good advice') van Spooner Oldham, die de groep leerde aandacht te hebben voor de ruimte tussen de noten. Maar omdat het uiteindelijk om de liedjes draait, zijn het vooral Mike Cooley en Patterson Hood die lof verdienen. Met name Cooley gooit hoge ogen: de broodmagere, teruggetrokken gitarist komt tegen zijn doen aanzetten met zeven prachtnummers. Hij is verantwoordelijk voor de superbe country van 'Perfect Timing' en 'Lisa's Birthday' (zijn stem is er geknipt voor), neemt ons mee naar het begin van de jaren negentig in 'Self Destructive Zones' en heeft aan dik twee minuten genoeg om van 'Bob' een vriend voor het leven te maken.

Het gemak waarmee Cooley de melodieën en woorden laat vloeien, heeft ook Patterson Hood aangezet tot grootse daden. In de weidse rocker 'The Righteous Path' verdwijnt hij in de huid van zijn verteller, een loser met een vuile baseballpet uit Trailer Park, USA, die zich met de moed der wanhoop staande houdt op de scheidslijn tussen Goed en Kwaad. 'Two Daughters and a Beautiful Wife' is een lichtbaken voor de achterblijvers en mag in die categorie naast 'On and On and On' van Wilco gaan staan. 'The Home Front' is ook een nummer voor de achterblijvers, en de helft van een tweeluik over de oorlog in Irak; de andere kant van het verhaal wordt verteld in 'That Man I Shot', een woedende gitaarsong met echo's van Crazy Horse, die helaas nooit de juiste oren zal bereiken. En dan is er nog Shonna Tucker: de bassiste levert dit keer naast een set haast perfecte backingvocals - telkens als haar stem zich tegen die van haar frontman aanschurkt, trekt er een lichte rilling door onze kloten - voor het eerst drie eigen nummers, waarvan we vooral de lijzige rocker 'Home Field Advantage' (met backings van Will Johnson) moeten onthouden.

Als u ons nu wilt excuseren, gaan wij nog eens drieëndertig zweepslagen in ontvangst nemen: tien omdat tien nummers schandelijk genegeerd werden, tien omdat we de grandeur van de plaat niet wisten te vatten, tien omdat we doorgaans te kwistig omspringen met de sterren, en drie om het geheel een Bijbels randje te geven.

Toptrack: The Righteous Path

Muziek van Drive-By Truckers voorbeluisteren via

• Drive-By Truckers - official site
• MySpace: Drive-By Truckers
• YouTube: 'Never Gonna Change'