Anders dan bij bijvoorbeeld 65DaysOfStatic (wat ons betreft een verwaterd Aphex Twin-derivaat, schaamteloos verdund met een afkooksel van symfonische metal, maar u had ons uiteraard weer niks gevraagd) zit de mix van gitaren en synths bij Holy Fuck helemaal juist. Graham Walsh en Brian Borcherdt puren het beste uit de hedendaagse elektronica en de postrock, stampen er een scheut door de shredder gehaalde vocalen door en serveren het geheel, met de hulp van een drummer en een bassist, als een lillende brok geïmproviseerde postrocktronica. 'Frenchy's' dendert heen en weer op de grens tussen Mogwai en Crash Course In Science, 'Lovely Allen' drijft op strijkers van Owen Pallet (hij die zijn kunsten eerder verpachtte aan Beirut en Arcade Fire), en 'Milkshake' jaagt het beste van Amon Tobin door de distortionpedaal.
Nog een troef: de cd is volledig live opgenomen, dus zonder overdubs, en klinkt daardoor veel minder gepolijst dan het eerder dit jaar verschenen 'Mirrored' van Battles, waarop gitaren en synths elkaar met buitenaardse zin voor precisie en detail in de tang houden. Holy Fuck geeft de luisteraar géén doordachte combinatie lappen tegen het hoofd, maar trapt 'm gewoon meteen zonder nadenken in het kruis. Lollige plaat.
Voorbeluisteren via 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook