Alela Diane - The Pirate's Gospel

cd-reviews Zaterdag 17 november 2007, door (hs)

Goed nieuws voor kinky folkfans die er weleens van dromen tussen Joanna Newsom, Cat Power en CocoRosie in te gaan euh... zitten: zij kunnen voortaan bij Alela Diane op schoot kruipen voor een behoorlijk bevredigende alles-in-één-ervaring.

4528_catalogue_7129_detail.jpg

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Alela Diane knutselde als kind elfenhuisjes van mos en notenschalen, en ze is speciaal in Portland, Oregon gaan wonen omdat de bossen daar op wandelafstand liggen. Maar de songs voor 'The Pirate's Gospel', haar tweede plaat, schreef ze in 'crazy city' San Francisco en tijdens een reis door Europa. Haar ouders gingen uit elkaar, het huis waar ze was opgegroeid werd verkocht, en in haar teksten geeft ze ruim baan aan heimwee naar de weidse natuur van haar jeugd en frustratie om wat ze nu moet missen. (Wij zouden bijvoorbeeld weleens willen weten wat John Carpenter, de meester van de claustrofobische cinema, zou aanvangen met het onbehagen in onze favoriet 'The Rifle'.)

Met enkel zang en akoestische gitaar klinkt 'The Pirate's Gospel' uiterst spaarzaam. Er waren echo's in rond van lang vergeten gospelhymnes, van Jolie Holland, Karen Dalton en Janis Joplin, en ze krijgen extra kleur met streepjes banjo, slide of elektrische gitaar. In het charmante 'Pieces of String' laat ze zich begeleiden door een paar kinderen.

Maar het is vooral de stem van prille twintiger Diane die deze plaat zo bijzonder maakt. Haar zang heeft iets van het rode velours aan de binnenkant van halfvergane platenkoffers: ouderwets warm en intrigerend tegelijk. Je kan niet anders dan luisteren naar dat volle stemgeluid, en daardoor is de héle 'The Pirate's Gospel' uitzitten misschien een iets te intense luisterervaring voor oren die geconditioneerd zijn door Alela's collega's van de fezelende folkbrigade. Maar zou het niet jammer zijn als u zich bij voorbaat liet afschrikken door zoiets moois als intensiteit?Bovendien bespaart elke luisterbeurt de aan hooikoorts of boomvrees lijdende couch potatoes onder u een fikse boswandeling. Op z'n minst.

2 reacties

reageer ook 

Zaterdag 24 november 2007 - 11u51

palomar

Op basis van dat ene magische/intrigerend liedje ('The Pirate's Gospel') had ik haar CD gekocht. Op basis van dat meer dan overtuigende CD ben ik daarna naar Brooklyn afgezakt voor een intiem en... verwarmend optreden. De piepkleine zaal en de bevriende muzikanten die voor haar - en met haar - speelden hadden er misschien iets te maken, maar ik heb zelden zo'n jonge zangeres gezien die zo veel eenvoudigheid uitstraalde. Eindadvies: de sobere charmes en de intensiteit van haar CD, gecombineerd met de eenvoudige betovering van haar live presence zou ons wel door de winter kunnen helpen.

 

Dinsdag 20 november 2007 - 11u00

striep

Inderdaad onwerelds mooi fijnzinnig en intrigerend! Jammer dat ik geen halvetje kan bijsteken, al was het maar om wat warmte terug te geven.

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Reacties en commentaren

Jouw aanraders

cd-reviews