
Dat er een pak aanstekelijke meezingrock op Milburns tweede staat (minder dan een jaar al na debuut 'Well Well Well'), daar discussiëren we niet over. De eerste drie nummers jodelden wij al na twee luisterbeurten uit volle borst mee. De jachtige baslijn van 'Lo And Behold', het dartele ritme van single 'What Will You Do (When the Money Goes)?' of de hoempapa-fun van 'Cowboys and Indians': het zit allemaal háárjuist en bewijst dat er stielkennis in dit viertal huist. Nog een plus is het charmante retrosfeertje dat deze jongens met hun even rake als afgemeten gitaarriffs vermengen.
Wat scheelt er dan aan? Milburn is brááf, zowel in zang, muziek als tekst. We missen de harige ballen (bij wijze van spreken dan) van pakweg Alex Kapranos of Alex Turner - voilà, daar hébt u uw vergelijking met Arctic Monkeys. Ander mankement: rustige popsongs à la 'Sinking Ships' of 'Rubicon' zijn niet meteen Milburns ding. Toch: minstens acht van de twaalf nummers op 'These Are the Facts' zijn krachtig en lichtvoetig genoeg om uw honger naar blijmoedige indie weer voor een paar maanden te stillen. Waarna u - want dat kunnen wij u óók voorspellen - dit plaatje meteen weer zult vergeten.




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



0 reacties
reageer ookReageer ook