Moses Sumney - Aromanticism

, door ()

We horen funk, fifties-musical, King Krule-achtige soul, holle keelklanken, diepe bassen. Af en toe een kronkel die aan Thom Yorke doet denken. Voor de rest veel postmoderne kampvuurmuziek. Folk met blieps in plaats van banjo’s. Zelf zegt hij: ‘Ik experimenteer. Ik maak muziek die niemand anders maakt. Maar er zit een richting in. Nú klinkt dit nog vreemd, maar tegen 2030 zal de wereld dit als popmuziek beschouwen. Of misschien 2029, we zullen zien.’

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven