
En dus is nu het uur der wraak gekomen: gesterkt door de erkenning ging Lavette terug naar Muscle Shoals, Alabama, een studio waar ze in 1972 voor het laatst kwam. 'The Scene of the Crime' werd er volgespeeld door uitzonderlijk schoon volk: Drive-By Truckers, die hun befaamde three axe attack dit keer moeiteloos in toom houden, aangevuld met Muscle Shoals-oudgediende David Hood en de legendarische Spooner Oldham. Ook zij hoppen van genre naar genre, achteloos maar solide, en ze kennen perfect hun plaats in de schaduw. Want er is maar één hoofdrolspeelster, en dat is Lavette zelf. Of ze nu een vette bluessong zingt ('Take Me Like I Am') dan wel smachtende soul ('Jealousy') of een monumentale ballad ('Somebody Pick up My Pieces'), altijd weet ze met haar uitzonderlijk soepele stem precies de juiste toon te raken. Ze schrijft zelf geen nummers, maar wie zo vriendelijk is iets af te staan - dit keer onder anderen Willie Nelson, Frankie Miller, John Hiatt en Elton John - herkent na afloop zijn eigen song niet meer. Een uitzondering, én een onverwachte topper tussen al deze kleppers: het even funky als autobiografische 'Before the Money Came (Battle of Bettye Lavette)', met fenomenale toetsen van Oldham. Typisch ook: Lavette heeft in haar leven vaak meer slaag dan eten gekregen, maar als ze haar verhaal vertelt, moet er gedanst worden. Ze is er nu éénenzestig. Nog een jaar of twintig, dan nog een decennium aan de hand van Rick Rubin, en dan mag ze met pensioen.




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



0 reacties
reageer ookReageer ook