Two Gallants - Two Gallants

Drums, gitaar en af en toe een mondharmonica volstaan om, samen met die machtige stem, een wereld op te roepen waar wanhoop en woede hand in hand gaan en waar mannen de pijn verbijten met bourbon en pruimtabak - maar vanbinnen brandt het.

Two Gallants heeft de angst voor de moeilijke derde bezworen door eerder dit jaar een akoestische ep op te nemen, 'The Scenery of Farewell', waarop klankman Alex Newport hen een schitterend akoestisch geluid aanmat. Nu zijn ze terug in full force: de gitaar van Stephens klinkt metaliger dan ooit, de drums van Vogel vullen de grillige melodieën aan, en de negen nummers waaien niet langer uit naar de vier windstreken en klokken stuk voor stuk onder de zes minuten af. Bijgevolg geen teksten met de allure van novelles meer, en de nietsontziende noise-erupties lijken ook verdwenen, maar de muziek is misschien wel sterker dan ooit. Potige nummers als opener 'The Deader' en het met bluesklanken doorspekte 'Miss Meri' worden afgewisseld met de sterkste jammerklachten die we sinds de nieuwe Bright Eyes gehoord hebben, zoals 'Ribbons Round My Tongue' en het ongenaakbare 'The Hand That Held Me Down'. De snerpende mondharmonica zorgt zowaar voor enig soelaas. Bijna even verkillend is het berustende 'Fly Low Carrion Crow', het laatste gebed van een stervende die met geheven hoofd zijn lot tegemoet treedt. En dan houden wij nu op eenvoudig verzoek onze mond.

Voorbeluisteren via

(Two Gallants speelt op 17 november in de Botanique in Brussel)

• Two Gallants - officiële site
• MySpace: Two Gallants