Radiohead - In Rainbows

cd-reviews Zaterdag 20 oktober 2007, door (dc)

Sinds 'OK Computer' hen in 1997 groot genoeg maakte om zich van níémand nog een bal te hoeven aantrekken, is Radiohead erin geslaagd om telkens weer een menu voor te schotelen waarvan de fans niet eens wísten dat ze er zin in hadden. En dat is op hun nieuwste niet anders.

4386_catalogue_6937_detail.jpg

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Nochtans is 'In Rainbows' er niet zonder valse starts en vertragingen gekomen. Jonny Greenwood werd composer-in-residence van het BBC Concert Orchestra, en Thom Yorke ging zelfs solo. Maar wat bleek? Toen ze opnieuw verzamelen bliezen, waren ze fitter, happier en more productive. En dat is aan 'In Rainbows' te hóren. Het is hun meest rechttoe-rechtaan genietbare plaat in tien jaar.

Misschien geen wonder dat-ie zo levendig is, want de songs hebben een verleden: 'Nude' is al meer dan tien jaar oud, en op 'Faust Arp' na, een ballad met een somptueus strijkersarrangement Nick Drake waardig, waren de songs in 2006 al op podia over de hele wereld te horen.

Variatie troef: 'In Rainbows' lijkt wel een herinterpretatie van Radioheads hele oeuvre, zowel de donderende sound van vroeg werk als 'The Bends' (zie: 'Bodysnatchers') als de ijle ambiance van 'Kid A' (zie: '15 Step'), met een rijtje nieuwe smaakmakers (jazz, r&b, hiphop, folk, you name it) in de mix. Hun vorige, 'Hail to the Thief', was al een stap in die richting, maar de ontregelende experimenteerdrang dient deze keer de song. Oef, geen ellendige 'Pulk/Pull Revolving Doors' meer, alleen maar liedjes.

Allemaal mooi en fijn, maar wat maakt de nieuwe Radiohead dan wérkelijk uniek? Eén: spaarzaamheid. 'In Rainbows' is terughoudend, rudimentair en op sommige plaatsen zelfs onaf. 'Suggereren,' moeten Thom en Jonny hun maats ingefluisterd hebben, 'niet dicteren.' Ook producer Nigel Godrich ruilde zijn galmende swoosh in voor een kaler, directer geluid.

Twee: voor het eerst in jaren omarmt de groep weer voluit de melodie. De trage elegie 'Videotape' klinkt daardoor niet moe maar dromerig. En het is niet eens de enige sublieme sfeerschepper op 'In Rainbows'.

Drie: emotie. Radiohead is opnieuw vatbaar voor (en maakt weer week van) ontroering. Spontaniteit, bezieling, verlangen, overgave: het gutst je uit de oortjes. Yorke zingt warm, zoemend en soulvol als het moet en catchy als het kan ('Jigsaw Falling Into Place'). En z'n teksten mogen dan wel neurotisch zijn als steeds, hij windt er veel minder doekjes om (zie: het weirde liefdeslied 'All I Need'). Alsof hij betaald wordt om zo weinig mogelijk woorden te gebruiken, en de band om er zo weinig mogelijk noten aan te verspelen.

'In Rainbows' is géén revolutie, maar een veelkleurige polaroid van één van 's werelds beste groepen anno 2007. Misschien is het jammer dat je er zo weinig pak aan hebt (arme mp3'tjes van 160 kb/s), en ja: het valt te betreuren dat we op de bonus-cd nog tot Sinterklaas moeten wachten, als die fameuze Discbox eindelijk in onze kingsize brievenbus valt, maar wat maakt het uit! De zevende van Radiohead is zeer goed tot uitstekend. Doe zoals wij en reserveer uw downloadticket to heaven.

('In Rainbows' te downloaden via http://www.inrainbows.com/ . De prijs bepaalt u zoals gezegd helemaal zelf.)

18 reacties

reageer ook 

Donderdag 1 juli 2010 - 17u21

Fabian

Prachtplaat, en een gigantische (genre 't gat van Bart Dewever) verademing na Hail To The Thief, want laten we eerlijk zijn: dat was een kùtplaat! Reckoner is de meest onderschatte Radioheadsong. Welkom terug, mannen: zet u en ga nooit meer weg.

 

Maandag 20 oktober 2008 - 21u13

Sten

Deze plaat pakt mij zeker en vast en ze blijft hangen. Net als al hun ander materiaal. Eventjes een cliché bovenhalen, Radiohead is briljant- geniaal. Elke klank, elk melodie, de ritmewissels, de opbouw van een lied, ... Alles klopt!

 

Zaterdag 20 september 2008 - 14u03

Benny Camino

Al de goede commentaren hieronder ten spijt, kan ik me toch niet van de mening ontdoen dat Radiohead jammer genoeg opnieuw bewijst dat ze over hun hoogtepunt heen zijn. 'Amnesiac' en hun vorige 'Hail to the Thief' waren al geen platen die lang bleven hangen en ik vrees dat deze 'In Rainbows' hetezelfde lot zal ondergaan. Minder geneuzel en moeilijkdoenerij op deze plaat dan op hun vorige drie, maar desalniettemin pakt deze CD mij geenszins. Heimwee naar de Radiohead van pakweg tien, twaalf, dertien jaar geleden. Twee sterren, meer is deze CD niet waard.

 

Zondag 3 augustus 2008 - 22u11

pink floydfan

In rainbows is geen revolutie maar dat hoeft het ook niet te zijn! Deze groep heeft niets meer te bewijzen, ze staan al aan de top en ze maken prachtige muziek!! Wanneer ze een nieuwe OK computer zouden maken, zou de commentaar waarschijnlijk zijn: dit hebben ze al een keer gedaan. In plaats daarvan doen ze telkens opnieuw iets anders en in die zin heeft Gregg gelijk wanneer hij zegt dat ze steeds een nieuwe OK brengen. Prachtige plaat.

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Reacties en commentaren

Jouw aanraders

cd-reviews