Hooverphonic - The President of the LSD Golf Club

Het artwork is overwegend zwart, en de donkerste songs zijn tevens de strafste en de verrassendste, met voorop 'Bohemian Laughter', een gebroken lach opkringelend uit een kelder waar een seriemoordenaar zich op zijn slachtoffers gooit. Gitarist Raymond Geerts heeft nog nooit zo fel te keer kunnen gaan als in 'Expedition Impossible', verwant aan de sixties-garagerock-met-elektronisch-orgeltje van ? And The Mysterians, terwijl de wanhoop in 'Black Marble Tiles' subtieler maar minstens zo efficiënt is.

De nieuwe Hooverphonic heeft een paar aanknopingspunten met de oude. Zo is 'Circles' ondergedompeld in de ijzige kilte van '2 Wicky', zij het dat je nu een echte groep hoort, in plaats van allerhande elektronica. Hooverphonic - met naast Geerts natuurlijk zangeres Geike Arnaert en chef d'orchestre Alex Callier - heeft deze keer alle samples geweerd, en violisten of cellisten waren evenmin welkom in de studio. Omdat de muziek live in de studio is opgenomen, zijn de bijdragen van de drie extra muzikanten (Steven Van Havere, Remko Kühne en Cédric Murrath) even belangrijk als die van de kernleden. Daarnaast is de samenzang tussen Callier en Arnaert een pluspunt, zie het surrealistische duet '50 Watt' (op een fond warme orgelklanken) of de ietwat frivole meezinger 'Gentle Storm'

Vullis is niet te vinden op 'The President of the LSD Golf Club', maar we blijven het moeilijk hebben met de openingstrack 'Stranger', die nooit de grandeur krijgt die de piano-intro ons belooft, en met 'Strictly out of Phase' dat een beetje doelloos blijft rondzweven. Jammer, maar niet getreurd, en hopelijk durft Hooverphonic op de ingeslagen weg doorgaan, want hoe fascinerend deze nieuwe cd bij vlagen ook is, we vermoeden dat er nog straffere - lees: grimmigere en radicalere - songs in Hooverphonic schuilen.

Voorbeluisteren via

• Hooverphonic
• MySpace: Hooverphonic
• MySpace: Alex Callier
• YouTube: 'Expedition Impossible' van Hooverphonic