Beirut - The Flying Club Cup

En God knows we tried, bijvoorbeeld door drie weken lang tweemaal daags Slayer door de huiskamer te laten schallen!

Enfin: dat Condons tweede cd 'The Flying Club Cup' ons van bij de eerste beluistering recht in het door 'Gulag Orkestar' wak gemaakte jongenshart zou treffen, viel dus enigszins te verwachten. Maar dat de plaat zoveel gepolijster, dieper en mooier zou klinken dan zijn voorganger, waardoor de nummers trouwens nóg meer in het vel snijden, daar hadden wij dan weer géén poen op durven te zetten.

Dé troef van 'The Flying Club Cup' is, veel meer nog dan op diens debuut, de stem van Condon: tijdens het croonen laat ze 'm, net als die van de jonge Chet Baker, af en toe in de steek, maar dat maakt het net zo ménselijk.

Twee nummers vinden wij van de mooiste die we de afgelopen - we overdrijven niet - jàren hebben gehoord. Één: 'A Sunday Smile', een ontroerende liefdeswals waarin blazers en stemmen door elkaar zwermen terwijl Condon herinneringen ophaalt aan de heerlijke hondsdagen van een nieuwe, nog niet door de banale alledaagsheid gecorrumpeerde liefde. Twee: 'Nantes', een ingehouden drinklied dat halverwege wordt doorbroken door een sample uit een Franse film, compleet met brekend serviesgoed en een verhitte woordenwisseling tussen twee geliefden. 't Nummer drijft op een bloedmooie, door Condon enigszins onvast gecroonde tekstflard ('It's been a long time / since I've seen you smile') die aan het einde van de cd weer opduikt in het upbeat, met lollige ketelslagerij doorspekte 'Cherbourg'.

Voorts is het l'embarras du choix qua hoogtepunten: 'The Penalty', dat een half nummer lang kan volstaan met een krassende ukelele en Condons kopstem; het door Owen Pallet (van Final Fantasy en Arcade Fire, in wiens opnamestudio in Quebec Condon trouwens mocht kamperen) gezongen 'Cliquot'; de weemoedige ketelmuziek van 'Forks And Knives (La Fête)' en het heerlijke 'Un Dernier Verre (Pour La Route)' waarin een knap stel blazers de piano van Kendrick Strauch uitgeleide doet. En dan zwijgen we nog over die gewéldige piano-outro van 'La Banlieue', de hortende en stotende percussie én de perfecte strijkers in 'Guyamas Sonora' of het Rufus Wainwright-achtige 'In The Mausoleum'.

'The Flying Club Cup' is zeker niet de hipste plaat van 2007 (géén gitaren!? géén op hol geslagen of overstuurde synths!? géén beats!?); Condon namedropt in interviews geen rockers, ravers of postpunkers maar Jacques Brel, en op persfoto's draagt hij - o gruwel - afgetrapte Docksides: toch zouden wij 'The Flying Club Cup' voor geen geld willen inruilen voor de platen van onze geliefde hipmeisters.

Tot slot nog even meegeven dat Zach Condon pas eenentwintig is en hij dus - als alles goed gaat - nog een jaar of vijftig heeft om zijn stem en zijn talent als songschrijver aan te scherpen.

(Beirut speelt op 14/11 in de Botanique)

 

 Voorbeluisteren via

 

• Beirut
• MySpace: Beirut
• YouTube: 'Nantes' van Beirut