The Cribs - Men's Needs, Women's Needs, Whatever

, door ()

4320_catalogue_6828_detail.jpg

Ze zijn er ditmaal tot twaalf keer toe in geslaagd tegelijk te starten en te eindigen, de klank is beter, hier en daar werd zelfs gedacht aan een heuse intro, maar daar houden de nieuwigheden ook op. Blijven over: de onvaste zang, zowel alleen als met z'n tweeën, en de frenetieke, door potige gitaren gestutte drieminutenpop met, als vanouds, een paar uitschieters die zelfs een krasse eeuweling tot dansen/hijsen/muilen aanzetten. Alle gekheid met een stokje.

De onverhoeds uit de boxen spattende opener 'Our Bovine Public', volkomen terecht hun hoogste notering in de Britse hitlijsten tot op heden, is een sprintkanon: pompende bassen en gebrul op leven en dood in een tempo dat ons nog voor het eerste refrein op een fikse achterstand zette. Maken het podium vol: 'I'm a Realist', mooi uitgewerkte intro - met dank aan die halve Griek van Franz Ferdinand - en de tienpintenmelancholie die hen eigen is, en de nietsontziende razernij van 'Major's Titling Victory'. In het peloton zitten onder andere 'Men's Needs' en 'Women's Needs', eindelijk voor ons uit de doeken gedaan, 'Girls Like Mystery', 'Moving Pictures' en de ontroerende ballad (!) 'Shoot the Poets'. Grappig ook hoe ze op akoestische gitaar met krék dezelfde riffs komen aanzetten, en aandoenlijk hoe ze in 'Be Safe' hun uiterste best doen om het ijzingwekkende parlando van Lee Ranaldo van een passende achtergrond te voorzien.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven