Om met het schaarse goede nieuws te beginnen: opener 'The Pretender' (één derde stadionrock, één derde Hüsker Dü, één derde Beatles strekking George Harrison) laat nog het beste verhopen, en 'Long Road to Ruin' - met mijlen voorsprong het beste nummer van de plaat - is het soort lekker weghappende powerpopsong waar Dave Grohl & co. ondertussen een patent op hebben.
Over de tien andere songs kunnen we eigenlijk zeer kort zijn ('volstrekt overbodig': voilà!) maar u wilt vast weer allerlei in helder Nederlands gestelde en ook nog eens steekhoudende argumenten horen. Vooruit dan maar: 'Stranger Things Have Happened' is een uitermate middelmatige akoestische ballad, 'Cheer Up, Boys' en 'Summer's End' zijn twee evenzeer middelmatige poprockers die we alleen dankzij onze eindeloze goede wil passabel kunnen noemen, en voor het warrige 'Erase/Replace' zouden zelfs geen twee truckladingen goede wil helpen: 't is gewoon volstrekt richtingloze brol. Over het duo 'Come Alive' en 'But, Honestly' kunnen we wel zeggen dat ze allebei een lekker beukende slotminuut hebben, maar ook dat we, om die te kunnen horen, eerst wel twee ellenlange en stomvervelende akoestische intro's moesten uitzitten.
En het ergste is dat het blijkbaar altijd nóg overbodiger kan: 'The Ballad of the Beaconsfield Miners' bestaat uit 2'32" loos akoestisch gitaargepiel waarvan de clou ons compleet ontgaat. En o ja: in het Humo-interview van vorige week beweerde de Foo Fighters-voorman ook nog dat hij onlangs ontdekt heeft dat de piano voor hem het ultieme instrument is; na vijf keer zijn cliché-pianoballads 'Statues' en 'Home' beluisterd te hebben, kunnen we alleen maar concluderen dat na die quote eigenlijk nog een (lacht luid) had moeten staan.
Iedereen die Dave Grohl ooit ontmoet heeft, bevestigde ons dat hij één van de tofste peren in de wondere wereld der rock-'n-roll is. Fijn zo, dan zal hij het ons vast niet kwalijk nemen dat wij deze 'Echoes, Silence, Patience & Grace' een voor 10/12de overbodige plaat vinden.
Voorbeluisteren via 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
10 reacties
reageer ookvlotjes
Woensdag 17 oktober 2007 - 14u39
Stranger thigns have happened zegt alles over deze bespreking. Het is te zeggen dat het wel degelijk een FANTASTISCHE ballad is met veel gevoel gebracht. Hierbij stel ik me meteen kandidaat om deze ouder wordende garde "rockspecialisten" als 1e te mogen vervangen want er is geen beetje objectiviteit meer te bespeuren in jullie bepsrekingen de laatste jaren. "Echoes..." is zeker niet hun beste lp en ja drie nummers zijn wat je noemt wegwerpmateriaal maar zelfs dan nog is deze wel degelijk beter dan hun vorige halfgeslaagde(jullie noemden het hun meesterwerk, yeah right!)In Your Honour. Moest de humo enkel en alleen over muziekbesprekingen gaan had ik mijn abonnement al lang opgezegd. Om het in zijn Eilands te zeggen: GEZEVER!
nicken
Zaterdag 29 september 2007 - 21u57
Fantastische plaat,rockt weer als de beesten! Haalt misschien niet helemaal het niveau van de earliest stuff, maar een opluchtende herademing na hun vorige In Your Honour. En, Humo, I don't agree; Home is een pareltje!
Winnetou68
Zaterdag 29 september 2007 - 21u50
Ik heb een preorder op iTunes geplaatst voor deze plaat, na de opus maximus van FF In Your Honour. Bij het lezen van Humo begon ik te twijfelen om de bestelling te laten doorgaan. Per ongeluk heb ik toch op de 'OK' toets gedrukt en nu staat hij hij op mijn iPod. Geen moment spijt. Akkoord, het is niet Grohl's opus ultimus van weleer, maar wat een zalige klank in de oren alweer. FF is rock pur sang. En deze plaat blijft deze stelling bevestigen. Dat we niet veel nieuws horen, what the hell. Wijsheren hebben het al eerder verkondigd: 'You don't change a winning team!'. (godb) is misschien ook één van de tofste peren van de wereld, daarom zal hij het ons ook niet kwalijk nemen dat wij deze Humo recensie vrijwel onrelevant vinden. Btw, bij de preorder zat een bonustrack 'Seda'. Zo kan nu ik 3'45" langer genieten van de plaat.
lucvdc
Zaterdag 29 september 2007 - 19u16
ik vond het om het zacht uit te drukken een saaie plaat, al die akoustische intro's steken na een tijdje wel tegen, ze hadden beter weer een 2cd-editie uitgebracht, dan zou er 1 zijn om van wakker te worden en 1 om rustig in slaap te vallen, terwijl het nu maar een warboel van rustig-harder is, en the pretender is zo'n alles-in-een nummer, wat ik minder vind. als je een echte rockplaat wilt kopen zou ik toch die van qotsa kopen, die stukken beter is.
Random Thug
Zaterdag 29 september 2007 - 12u17
Wie van beide kanten van In Your Honour hield, zal waarschijnlijk veel fijns beleven aan Echoes, Silence, Patience and Grace: zowel de harde rock is prima vertegenwoordigd maar ook het akkoestische is weer aanwezig, en is zelfs een tikkeltje beter dan het op IYH was. Het geheel vormt een mooi, ietwat melancholisch maar toch opgewekt, en behoorlijk evenwichte cd waar de mannen trots op kunnen zijn - vooral de tweede helft is prachtig gelukt. De Foo Fighters laten weer op hoog niveau hun vertrouwde geluid horen, maar durven ook een andere weg in te gaan met liedjes als Statues (Wings invloed), Summer's End (country invloed) en the Ballad (gewoon een uitstekend eerbetoon). Dat ze dit al doen zou al reden voor lof zijn, maar dat ze er ook nog mooie muziek mee maken is des te mooier. Sterke plaat en zeker een aanrader voor de fans.
Random Thug
Zaterdag 29 september 2007 - 11u54
Wie van beide kanten van In Your Honour hield, zal waarschijnlijk veel fijns beleven aan Echoes, Silence, Patience and Grace: zowel de harde rock is prima vertegenwoordigd maar ook het akkoestische is weer aanwezig, en is zelfs een tikkeltje beter dan het op IYH was. Het geheel vormt een mooi, ietwat melancholisch maar toch opgewekt, en behoorlijk evenwichte cd waar de mannen trots op kunnen zijn - vooral de tweede helft is prachtig gelukt. De Foo Fighters laten weer op hoog niveau hun vertrouwde geluid horen, maar durven ook een andere weg in te gaan met liedjes als Statues (Wings invloed), Summer's End (country invloed) en the Ballad (gewoon een uitstekend eerbetoon). Dat ze dit al doen zou al reden voor lof zijn, maar dat ze er ook nog mooie muziek mee maken is des te mooier. Sterke plaat en zeker een aanrader voor de fans.
ツEline
Zaterdag 29 september 2007 - 11u54
Idd Gero ik heb ook het gevoel dat Humo nogal conservatief begint te worden en iedere verandering direct de grond in boren ... bij muse hebben ze het een week darana rechtgezet hopen dat ze dat bij deze ook doen maar ik vrees ervoor ..
ilff
Vrijdag 28 september 2007 - 21u09
De recensie kon op zijn zachts gezegd beter, mss moet humo er maar eens aan denken om professionele recensenten mét muzieksmaak in te huren, in plaats van een stelletje nietsnutten die zo'n prachtplaat tot op de grond afbreken.
Geronimo
Vrijdag 28 september 2007 - 20u40
Dus omdat de Foo Fighters een iets minder harde plaat hebben afgeleverd is het direct slecht?? Dus omdat er iets "nieuws" op staat (loos akoestisch gitaargepiel) is het te moeilijk voor jullie??? Ik vind deze nieuwe Foo Fighters gewoon echt een DIJK van een plaat, een nieuwe wind blaast door de gelederden. JA hij is akoestischer, JA ze zijn anders dan ervoor, NEE ze leverden hiermee GEEN richtingloze brol!!! Bij het lezen van deze recensie moest ik spontaan aan jullie vorige "pracht"recensie denken van de laatste Muse... ook iets met nieuwe (voor de groep) klanken, invalshoeken,... Ook dat werd direct de grond ingeboord...Het lijkt wel alsof groepen beter niet veranderen, geen evolutie doormaken... Hopelijk zien we ook voor deze plaat een rechtzetting... maar ik maak me geen illusies...
dookie
Vrijdag 28 september 2007 - 17u44
deze nieuwe van de foo's is inderdaad een pak minder indrukwekkend dan hun voorgangers. zelfs de eerste single is niet zo goed als eerdere intentieverklaringen als stacked actors, all my life en in your honor.En die akoestische intro's zijn leuk gevonden maar echt niet bij elk nummer nodig ( bijna de helft van de plaat) maar toch, long road to ruin is idd een zeer goed nummer, en, in de bespreking zelfs niet ter sprake gekomen, monster van een song let it die zijn duidelijk de hoogtepunten van de cd. een eerste mindere , niet slechte, beurt maken na 5 kleine meesterwerkjes. het is hen vergeven
Reageer ook