Na het tegenvallende ''They Were Wrong, So We Drowned'' (een conceptplaat over hekserij) en het ietwat stuurloos krautrockende ''Drum''s Not Dead'' sluiten ze met hun titelloze vierde weer aan bij hun fantastische debuut ''they threw us all in a trench and stuck a monument on top'' uit 2002. Lees: ze maken opnieuw tracks waar al eens een kop en een staart aan zitten en die de luisteraar afwisselend opwinden, afstoten, bij de neus nemen, keihard tegen de schenen trappen en de adem benemen. Hell yes!
De weergaloze single ''Plaster Casts of Everything'', waarmee de cd opent, valt in de categorieën één, vier en vijf: pure, onversneden waanzin, gevat in een denderende, aan alle kanten rammelende, compleet overstuurde pletwals van een popsong. ''We saved our lives forever / We saved our lives together'' reutelt frontman Agnus Andrew driekwart ver als een verkouden kobold, waarna een messcherpe gitaar de song aan flarden rijt als in het aller-, aller- maar dan ook állerbeste van Queens of the Stone Age. Wij worden keer op keer báng van dit nummer: bang dat we de eerste de beste omstander van pure opwinding op zijn muil zullen timmeren. Bij wijze van spreken hoor, lieve treinvriendinnetjes!
''Houseclouds'' is een kruising tussen de Beck van ''Odelay'' en die dekselse Happy Mondays: funky, laidback maar geschift genoeg om drie minuten lang te beklijven. Het geweldige ''Sailing to Byzantium'' is - behalve de titel van één van onze favoriete gedichten van William Butler Yeats - een perfecte track om uw zondagse kater bij te verbijten: subtiele indietronica, een streep shoegazer-noise en een onderkoelde beat waarbij het aangenaam stilzitten is.
Het slepende ''Pure Unevil'' is subliem gebakken quatre-quart: één deel Velvet Underground, één deel The Fall, één deel Suicide en één deel Sonic Youth. En wat Sonic Youth betreft: minstens vier nummers op ''Liars'' (''The Dumb in the Rain'', ''What Would They Know'', ''Leather Prowler'' en ''Cycle Time'') hadden gerust op ''EVOL'' uit 1986 kunnen staan. Mocht u denken dat wij dat niet als een compliment bedoelen: u bent abuis.
En dan nu les questions jambon: ménen ze het? Waren die vorige twee cd''s maar om te lachen? En zijn de echte Liars eindelijk opgestaan? Wat maakt het uit: voor ons is de lol eraf als we al op voorhand weten of we op muziek mogen headbangen, dansen dan wel een door Jacques Derrida geïnspireerd betoog afsteken. We were wrong toenwe beweerden dat de Liars hun naam niet gestolen hebben: ''t zijn gewoon dikke pestkoppen.
Voorbeluisteren via 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
2 reacties
reageer ookhighstreet dancer
Maandag 17 september 2007 - 12u41
Drum's Not Dead is inderdaad nog van een niveau'tje of drie hoger. Maar nog steeds zeer genietbaar, deze laatste. Ik vond de recensie trouwens heel goed geschreven.
khonnor
Zaterdag 15 september 2007 - 02u01
laat ons wel wezen, dit is een fantastisch album, maar van commentaren a la "Lees: ze maken opnieuw tracks waar al eens een kop en een staart aan zitten" krijg ik het vliegend schijt.... Drum's Not Dead blijft hoe dan ook Liars' Magnum opus. Dat is pas echt een plaat die 5 op 4 verdient... Dreigend, geniaal, sfeerscheppend, boeiend, en ... oei oei ... niet elk liedje heeft een kop en een staart ... fout bezig dus, volgens den humo althans.... kortom, beste humo: muziek MOET geen kop en staart hebben. muziek roept emoties op. das al genoeg. meer zelfs, mensen die vinden dat liedjes een kop en een staart moeten hebben zijn cultuurbarbaren, zelfs als ze onder het mom van artistieke pretentie de laatste liars goed vinden. zeg dat ik het gezegd heb.
Reageer ook