Als ik er een handvol zou noemen (en het zijn er maar een handvol), zou ik er ongetwijfeld een paar vergeten en anderen beledigen, dus laat ik zeggen: er zijn er té weinig. In Engeland hebben ze Richard Hawley. En wij hebben 'm dus ook. Natuurlijk heeft Hawley zichzelf niet uitgevonden, ook hij is een amalgaam van invloeden: Scott Walker, Roy Orbison, Eddie Cochran, Gene Vincent, Chet Baker, de orkestrale soundtracks van Ennio Morricone en Nino Rota. Zijn songs afzonderlijk omschrijven is vrij zinloos: ze lijken erg op elkaar. Maar dat er een kleur uit de regenboog zou verdwijnen mocht hij morgen stoppen met muziek maken, dat is een feit. Toen de Arctic Monkeys vorig jaar de begeerde Mercury Prize wonnen, verklaarde Alex Turner dat hij zich schaamde 'omdat in een rechtvaardige wereld Richard Hawley had moeten winnen'.
Gek dat Hawleys muziek zo mooi is als z'n ambities zo bescheiden zijn: hij bezingt de vergane glorie van z'n thuisstad Sheffield, meer bepaald de excentrieke, melancholische en uitstervende kleine kantjes ervan. Hij gebruikt meestal één gitaar, en af en toe wat subtiele strijkers, blazers, een schuchtere piano. Hij probeert niet avant-gardistisch, experimenteel of provocerend te zijn, en toch is z'n simpele muziek subtiel revolutionair, omdat de schoonheid ervan zo afsteekt bij het opzichtige gedram van al die anderen. Hawley maakt geen muziek om zijn dadendrang uit te werken, aan een lief te geraken of rijk te worden. Hij zocht een soundtrack bij z'n gemoedsgesteldheid (twee delen melancholie, één deel nostalgie, een snufje surrealisme) en vond die niet; dus maakte hij 'm maar zelf.
In Engeland noemen ze de schaamteloze romanticus Hawley een crooner, en ook wel The Sheffield Sinatra, maar je zou net zo goed kunnen zeggen dat zijn vintage songs neefjes zijn van Radioheads 'How to Disappear Completely' of van de minisymfonietjes van Divine Comedy. Eén fan van Hawley zei me dat 's mans muziek de perfecte soundtrack is bij een lange rit door striemende regen. Een andere fan zet z'n platen enkel 's nachts op, nog een andere alleen in de herfst en met Kerstmis. Zelf speel ze het liefst op zondagochtend. Ik bedoel maar: 'Lady's Bridge' is, net zoals z'n (nog betere) voorganger 'Cole's Corner', meer de soundtrack bij een stemming dan een worp naar de hitparade. Maar tot subtiliteit, schoonheid, grandeur en een voorliefde voor kamerbrede arrangementen definitief in de illegaliteit belanden, is ook dát popmuziek.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
2 reacties
reageer ookvery bendable
Dinsdag 25 september 2007 - 12u18
Gisteren in Humo, vandaag voor altijd in mijn muzikaal geheugen! www.tonytondeleir.be
jeroen1904
Maandag 10 september 2007 - 01u34
Eén van de ontdekkingen dit jaar voor mij. Heerlijke plaat van Richard Hawley. Spijtig dat je geen 3,5 kan geven. Vergelijking die in de recensie wordt gemaakt met Roy Orbison klopt wel.
Reageer ook