M.I.A. - Kala

Wie met ons gevreesd had dat de voormalige kunstacademiestudente uit Sri Lanka en Londen een scheut suikerwater over haar muzikale semtex (een cocktail van ragga, dancehall en grime) zou gieten - bijvoorbeeld omdat ze vorig jaar in de studio dook met the grand wizard of pop Timbaland - kunnen we nu al geruststellen: samen met haar (ex-)vriend Diplo (die, aldus een boze Maya in Pitchfork, haar handje helemáál niet vastgehouden heeft) alsook met kompanen Switch en Blaqstarr heeft ze de deur naar het popdivaschap brutaal dichtgesmeten. Zie bijvoorbeeld opener 'Bamboo Banger': withete gramschap en onversneden arrogantie, luchtdicht verpakt in een minimale maar spinnijdige sleper van vijf minuten. Arulpragasam zingt hier niet, ze zéúrt ('I said M.I.A. is comin' back with power-power'), alsof ze bij voorbaat wil zeggen: 'Fuck all you fucking fuckers die dachten dat ik het zoveelste prinsesje van de wegwerppop wilde worden.' Niet dus: anno 2007 neigt M.I.A. nog altijd meer naar Peaches dan naar Nelly Furtado, en daar kunnen wij alleen maar blij om zijn.

De lollige skits van 'Arular' zijn verdwenen, de beats zijn nóg rauwer en de bas speelt nog prominenter de hoofdrol: nijdig grommend in 'Mango Pickle Down River' (een onweerstaanbare remix van 'Down River' van The Wilcannia Mob, een stel rappende aboriginaltieners uit Wilcannia, Australië) of voluit loeiend in '20 Dollar', waarin tekstflarden uit 'Where Is My Mind?' van de Pixies opklinken. In 'Hussel' (Fad Gadget meets Leftfield) davert een hoover-synth terwijl Maya en Afrikan Boy het lot van malafide straatverkopers en andere klaplopers op de korrel nemen.

Onder de koptelefoon valt pas op hoe euh, kaal 'Kala' eigenlijk is, of liever: dat Arulpragasam perfect weet hoe ze haar beats moet doseren en hoe ze de juiste samples op de juiste plaats moet plakken. De spacy synth en de voorzichtige harmonicaflarden boven op de zenuwachtige percussie in 'The Turn' bijvoorbeeld: het resultaat klinkt als een dubstepversie van The Knife. En 'XR2' is dan weer zo krachtig vanwege de combinatie van kale beats (gepikt uit de lade van Peaches) met een idiote rave-riedel.

Toch is er nog altijd reden om te feesten: de springerige single 'Boyz' is geheel opgetrokken uit good vibes en zweterige party mood. Ook het schaamteloos melige 'Jimmy' - Lio geproducet door Boney M en geremixt door euh, Borat - tolt onophoudelijk door ons hoofd.

Onze topfavoriet heet 'Paper Planes': 't klinkt als een militante versie van 'Hard Knock Life' van Jay-Z en drijft op een sample uit 'Straight to Hell' van The Clash. Het refrein is even grappig als grimmig: 'All I wanna do is / take your money' zingt een koortje, onderbroken door schoten, een pistool dat wordt doorgeladen én een rinkelende kassa.

Alleen 'Come Around', het resultaat van haar close encounter met Timbaland, overtuigt niet. Wat het orgasme van de plaat had kunnen (moeten?) worden, wordt er haast achteloos achteraan gegooid als een bonustrack. Begrijpelijk: 't nummer is smooth 'n sexy, maar de geladen tekst van Maya gaat onzacht onderuit op de gepolijste beatvloer van Timbaland. Wij beschouwen het dan maar als een ghost track die, uit respect voor Timba, toch vermeld wordt in het cd-hoesje.

'I got the bombs to make you blow / I got the beats to make you bang' zong ze twee jaar geleden in 'Pull Up the People'. Ze heeft ze nog allebei. En ze staan op scherp. Als wij u waren, dan zochten wij nú dekking.

Voorbeluisteren via .

• M.I.A.'s space op MySpace