The Kids - Gotcha!

Is het waar dat ze door de jeugdrechter van de straat zijn geplukt? Klopt het dat ze opnieuw in het zweet des aanschijns aan de dokken werken? Wat moet ik geloven van het gerucht dat The Kids, zij het onder de naam The Old Men, laatst het bal van de Grobbendonkse brandweer opgeluisterd hebben? Of hebben ze de Belgische rock, die van euforisch naar comateus afgegleden is, overleefd?

Een hoop overbodige vragen (maar tevens een inleiding), want voor mij ligt een hoes waarop in dynamische rode letters 'The Kids' geschreven staat, en daaronder 'Gotcha!': de kreet van iemand die onvoorzien om de hoek komt gesprongen. Ze zijn terug, The Kids. Heelhuids, onbeschadigd, springlevend, misschien wat rijper, maar nog altijd Kids.

Zonder voorafgaande explicaties pakken ze je met deze nieuwe elpee duchtig bij de keel, zwieren je vervolgens de kamer rond, en tot slot kwakken ze je tegen het plafond. Dat allemaal zonder even te informeren of je het wel leuk vindt. Maar geen nood: 'Gotcha!' trilt rock en r&b en soul van vele karaten, het is de kunst van het ongekunstelde De grote klasse die al onder het oppervlak van 'Black Out', hun vorige studio-elpee, sluimerde, spuit ons nu met de kracht van een petroteumbron tegemoet.

Ludo Mariman zingt thans beter dan ooit, in zijn stem vindt de jonge padvinder sporen van de jonge Jagger, de jonge Burdon en de jonge Peter Wolf. Hij heeft zich verder bekwaamd in het schrijven van mirakeltjes, en komt op 'Gotcha!' een aantal keren dichtbij wat men een 'klassieke' song noemt. The Kids vragen zich wel nooit af of ze wel vernieuwend genoeg zijn, en gelijk hebben ze. The Kids spelen rock 'n' roll, en dat is - ik schrijf het nog één keertje voor alle kunstzinnige types die dit stukje met bij voorbaat opgehaalde neus aan het lezen zijn - tijdloze muziek.

Op de emotionele waardemeter trillen de songs van Mariman tussen passie en desillusie, het zijn hartekreten, het zijn welgemeende schreeuwen. Het schrijnende 'Tonight' bijvoorbeeld: piano en miserie, Mariman maakt de balans op na 29 jaren in dit leven en er hangt zelfmoord in de lucht. Ook 'Loneliness' baadt in donkere gevoelens: een slenterig orgel en spanning die in het refrein tot uitbarsting komt, en soul die door de sax gejaagd wordt.

De beste riffs liggen voor het rapen in de riolen, alleen moet je er niet vies van zijn. Geen probleem voor The Kids: smerige gitaren maken van 'Fooling Yourself' een zuivere rocker, die ruig maar weldadig tegen het trommelvlies aanschurkt (sorry, maar dit móést eruit). 'Pull me up' ruikt naar de kleedkamer van de Stones, stampt en hijgt naar behoren, en bevat enkele snedige opmerkingen van een aan Chuck Berry schatplichtige gitaar. 'Boring Man' is in tegenstelling tot de titel een vuursteen van soul, met bazooka's van blazers, en een wat pietluttige, waarschijnlijk ironisch bedoelde dwarsfluitsolo.

In heel andere bewoordingen dan La Esterella en De Strangers bezingt Mariman de fiere stad Antwerpen. Hij laat het in 'Hometown' gal regenen op Keizerlei, Meir en Boerentoren, terwijl hij zijn woorden kracht bijzet met zeer ranzige AC/DC-achtige hardrockriffs, Een zeer mooie ballad is 'Braekaway', een afgeronde melodie waarin bet afwisselend stil is en stormt, perfect gezongen door Mariman. 'Do it now' is verfrissend eenvoudig,maar heeft toch niet de instant-overtuigingskracht van de overige nummers. Te duidelijk een makke. Maar wat maakt het uit?

Deze 'Gotcha!' is voortreffelijk. It's only Belgian rock 'n' roll but enzovoort.

• www.thekids.be