The Kids - Black out

, door ()

4216_catalogue_6682_detail.jpg
Op hun eerste twee platen stelden de Kids zich voor als Vlaanderens antwoord op de Sex Pïstols en voor die visitekaartjes hoeven ze zich, anno '81, nog steeds niet te schamen. Toen alle rattekoppen het zinkende schip begonnen te verlaten, doken Mariman en zijn volgelingen de roots van de rock in en kwamen weer tevoorschijn met 'Living In the Twentieth Century', een plaat die duidelijk maakte dat Raymond van het Groenewoud niet de enige Belg was die HET had en HET kon. 'Dancing', een singel die zijn titel alle eer aandeed, hield het vuur brandend maar het was toch vooral 'There will be no next time', een song die als prijsbeest opdook op de 'Get Sprouts' verzamelaar, dat met oren als eieren zo groot deed uitkijken naar de nieuwe Kids. Die is er nu, heet 'Black out' en voornoemde parel staat erop te schitteren, behoorlijk tot zeer uitstekend omringd door tien andere composities van Ludo Mariman en één cover, 'Lone Rider' van Chris Spedding.

Terwijl 'Living in the 20th Century' nog sterk aan de pop had gezeten, is 'Black out' een vrijwel compromisloze rockplaat geworden: het tempo ligt zowat anderhalve versnelling hoger en ook het aantal decibels is dit keer aanzienlijk naar boven afgerond. Geen broekventjes, deze Kids, maar gelukkig ook geen gitaarhelden want Mariman is, de Heer zij geprijsd (neem 's een Heer mee naar huis), nog niet vergeten hoe je een vlotte melodie in mekaar steekt. 'Spend the night with me' en 'Johnny's on the dole' zijn, in hun hoedanigheid van singel, al voldoende bewierookt in deze rubriek, dus die kunnen even aan de kant gaan staan. Plaatsmaken voor de collega's dus, zoals 'Innocent girls', bijvoorbeeld, de b-kant van 'Dancing' en hier zeer terecht weer opgenomen: een trieste gitarenkolk met Mariman indrukwekkend aan de stemband. 'Don't say no' is een sombrerorock met een van McCartneys 'Corning Up' gejatte riff, die lekker wellustig op en neer deint. 'My only love' ramt zich, de eenvoud zelve, a la Ramones, als een sneltrein door de groeven en 'It doesnt matter baby' stoot zich relaxt en bluesy naar de Stones toe. 'Wild days are over' gaat live vanuit Marimans hart: een akoestische ballad vol levensecht, doorzopen gevoel die in de inlandse discotheken weer een massa romances gaat begeleiden. De ware groten zijn daarna voorbij en het wordt wachten op schaduwkopmannen en knechten, songs die duidelijk maken hoezeer harde rock als deze op melodie steunt om efficiënt te zijn. 'Tomorrow', 'Another world' en 'Lonely man' lijden, ondanks hun kwaliteiten, aan een gebrek aan beheersing, het zijn riffs die uit de hand lopen en, zonder hook, de mist der monotonie ingaan. September dus voor deze drie maar 'Lone Rider', nee, dat valt zelfs voor de herkansingen te licht uit. Een levensgroot raadsel waarom deze ondermaatse Spedding-composrtie de eigen kweek hier komt ontsieren.

Voor de mensen die altijd zonodig willen weten of een plaat goed dan wel slecht is: dit is een goeie plaat, één van de allerbeste uit de vaderlandse geschiedenis. The Kids are een stuk méér dan allright.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven