Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga

Maar Spoon klonk wél sexier, soulvoller en catchier dan ooit te voren.

Wij vonden - herlees onze recensies op de Humo-site - het minimale Spoon-geluid tamelijk dolletjes. Toen we 'Ga Ga Ga Ga Ga' voor het eerst hoorden, waren we dan ook meer dan een tikje teleurgesteld dat Spoon - méér nog dan op voorganger 'Gimme Fiction' (2005) - steeds meer in de 'maximale' richting bleek op te schuiven: de 'zweterige Stones-rock' waarvan in vroege recensies gewag gemaakt werd, leek bij die allereerste beluistering akelig to the point.

Gelukkig bleek al gauw dat we dwaalden (yep, dat gebeurt wel eens, maar gelukkig nooit lang ): meer hoeft niet altijd te veel te zijn. Daniel & co. zijn nu eenmaal verliefd op geluid en experimenteren graag, het meest opvallend in 'The Ghost of You Lingers', waarin ze de limieten van de Spoon-song lijken te verkennen: een percussieve piano uit Steve Reichs coolste dromen, met daarover een laag spooky harmonieën en Daniels gefragmenteerde strofen - meer is er niet nodig voor drieëneenhalve minuut fantastische hypermoderne indie-dub. Er zitten koto's en een korte solo op flamenco-gitaar in 'My Little Japanese Cigarette Case', maar Daniel kan ook nog altijd met één enkele schuurpapieren stembuiging een song in een nieuwe richting sturen ('Finer Feelings'), en het afgemeten drumwerk van Jim Eno blijft de hartslag aangeven van de nieuwe songs. Trouwens: al die handclaps en tamboerijnen en vibrafoons in 'You Got Yr. Cherry Bomb' (Motown meets The Jam), die punchy koperblazers en klikklakkende lepels in instant-klassieker 'The Underdog', en dat ene geluidseffect dat 'Rhthm And Soul' net niet uit koers brengt, wel, die liedjes hebben dat allemaal nódig om zo verrekt ge-wel-dig te uit uw speakers te spatten.

Wie dóórluistert (en dat is de juiste tactiek, want dit is een ouderwetse groeiplaat), hoort bovendien dat het al heel lang geleden is dat een Spoon-plaat nog zo als een geheel geklonken heeft, terwijl Britt Daniels songs muzikaal nog nooit zo nauw hebben aangesloten bij de gevoelens die hij in zijn teksten uitdrukt: (politieke) woede en irritatie in de breedgeschouderde opener 'Don't Make Me a Target', verlies in 'The Ghost of You Lingers', hoop tussen een toast van Mikey Dread en vintage Clash-gitaren in 'Finer Feelings' en - voor het eerst misschien - kwetsbaarheid in liefdesliedje 'Black Like Me'.

Spoon blijft een kluwen van tegenstrijdigheden: ze klinken behoorlijk toegankelijk (charismatische zanger, groovy songblauwdrukken, duivels catchy hooks en melodieën), maar zullen nooit de voor de hand liggende keuzes maken. Als de minimale aanpak voor hen niet meer werkt, gaan ze op zoek naar een nieuw geluid. En als ze ons daardoor voortdurend een stap voorblijven en bijgevolg een pak minder platen verkopen dan wanneer ze 'Gimme Even More Fiction' zouden maken, dan is het (blijkbaar) maar zo.

We rekenen erop dat ze hun eigen wens uit 'You Got Yr. Cherry Bomb' ('Let it go on and on') zelf waarmaken.

Er zouden veel meer bands als Spoon moeten zijn.

Voorbeluisteren via

• Spoon - officiële site
• MySpace: Spoon
• YouTube: 'The Underdog' van Spoon
• Festivalitis: Pukkelpop