Een hartveroverende plaat, die alle moeilijkdoenerij schuwde en mócht schuwen, omdat ze van totaal overdachten huize kwam: als Bob Dylan, Tom Petty, Jeff Lynne, George Harrison en Roy Orbison samen een plaat vol singlehits maken waar de lol zó afspat, die als een veer zo licht maar ook zo mooi voor je ogen danst, dan mág leuke muziek natuurlijk weer. alleen al dáárom zij hun naam geprezen.
'Volume One' was zo goed dat je er bijna een jaar op kon teren. Ondertussen gebeurde een ramp: Roy Orbison stierf: de huiveringwekkend mooie vokalen die hij in de groeven had gedreven, zouden nooit meer zingen. Zo indrukwekkend als 'One' kon 'Three' (ehè?) dan ook niet worden; en toch is dit weer een kleinood om telkens weer tegen je pulletje op te poetsen en je te laten meeslepen en ontroeren en lachen. De schitterende single 'Nobody's Child' staat hier niet eens op; maar ook zo hebben Spike, Muddy, Clayton en Boo Wilbury je van meetafaan bij het nekvel. 'She's My Baby' is namelijk een perfecte rocksong, één en al voortstomende fun, op alom rinkelende gitaren; en wat een kick is het toch, de hele elpee door, om Dylan de kop te horen opsteken om een strofe te spuwen, en dan weer de gevoelige trillers van George Harrison. Héérlijk.
Voortdurend wordt er uit de grote rock'n'roll-ruif gegeten en geciteerd dat het een lieve lust is, balladegewijs of countryrockend of klaaglijk zingend of ronduit twistend, in de waarlijk gekke 'Wilbury Twist', waarmee de plaat afsluit: van pure pop voor prettig verpozen gesproken.
'Volume 3 is dedicated to Lefty Wilbury', staat er op de hoestekst: Roy Orbison zal trots zijn op zijn makkers.
Voorbeluisteren via 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook