Chris Cornell - Carry on

, door ()

4141_catalogue_6531_detail.jpg

Nu Morello, Commerford en Wilk weer vriendjes zijn met Zack de la Rocha vervolgt Cornell het singer-songwriterpad dat hij begin jaren negentig al insloeg als bezieler van het buitengewone éénalbumproject Temple of the Dog, de moederschoot van Pearl Jam. Wat later, toen zijn eerste officiële solo-uitjes allerhande soundtracks en compilaties verfraaiden, sijpelde ook bij een breder publiek door wat de houthakkershemdengemeenschap allang wist: dat Cornell meer was dan de brullende hulk van de grunge, dat hij een Zanger was, met een Stem. Een blijver.

De eerste echte soloplaat kwam er pas in 1999, na het verscheiden van Soundgarden. Gelauwerd door critici, straal genegeerd door de rest van de planeet legde Cornell op het donkerromantische 'Euphoria Morning' z'n zwaarmetalen harnas af. De loden stadionriffs maakten plaats voor gevoel en sfeer, de toon was introspectief, lichtjes hypnotiserend zelfs.

Zucht. Ook na tig luisterbeurten stemt het volgens de man zelf nochtans aardig líchtere 'Carry On' ons bijzonder droef te moede. Variatie troef, waarvoor hulde, maar wat is de bedoeling van al die verwarrende, vlakke stijloefeningen die werkelijk álle kanten tegelijk op stuiteren? Pop, rock, blues, country, soul, folk, boogie woogie: Cornell en kornuiten (onder wie producent Steve Lillywhite en gitarist Gary Lucas, toch niet de minsten) draaien er hun hand niet voor om, maar laten ook nérgens sporen na. Voor elk liedje dat je uit compassie in de armen sluit, de larmoyante R&B van 'Safe and Sound' bijvoorbeeld, is er ook wel eentje dat je stante pede naar het vlugzout doet grijpen, zoals de affreuze Billy Ray Cyrus-pastiche 'Your Soul Today'.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven