Sinéad O'Connor - Theology

Niettemin krijgen wij nog altijd koude rillingen van haar stem, áls ze niet te geaffecteerd zingt tenminste. Wat ze op haar nieuwe, dubbele cd 'Theology' gelukkig niet doet.

Zoals de titel laat vermoeden zijn de liedjes religieus geïnspireerd, en al zijn we zelf niet in de Heer, we worden er keer op keer door ontroerd. Vergelijk het met de impact van Aretha Franklin : als zij The Lord prijst - 'One Lord, One Faith, One Baptism', iemand? - gaan wij ook overstag. Al is Sinéad natuurlijk Aretha niet, en horen we op 'Theology' geen gospel maar ingetogen folk, met niets dan akoestische gitaar en stem.

Correctie: op het éérste schijfje ('Dublin Sessions') is dat zo. Helaas is O'Connor op het onzalige idee gekomen om er tweede cd bij te stoppen ('London Sessions') met krek dezelfde songs, maar dan overdadig gearrangeerd. Die toeters en bellen voegen niets aan de naakte versies toe, integendeel, ze belemmeren het uitzicht op de essentie: een stem die - we denken nu spontaan aan Van Morrison - weifelend op zoek is naar rust, zekerheid en, dare we say it in deze heidense rubriek, verlossing. Bijbelexegeten zullen u haarfijn uitleggen welke zin door welke psalm dan wel passage uit Job of Jeremia geïnspireerd is; vergeef ons als wij u daarvoor naar Kerk & Leven doorverwijzen. Maar zelfs zonder die kennis kan er genoten worden van bedes als 'If You Had a Vineyard' (de hémelse harmonieën die ze met zichzelf zingt!), het uit twijfel en opstandigheid opgetrokken 'Watcher of Men' of - 'Sing to Jah with your guitar / Turn up yer bass amp' - '33', en die titel verwijst niet naar de snelheid van een vinylelpee, goddelozen!

Toegegeven, 'Rivers of Babylon' - u kent het helaas van Boney M., maar het is eigenlijk een spiritual - lijkt een afleggertje van 'Throw Down Your Arms', O'Connors plaat met reggaecovers van een paar jaar geleden; 'I Don't Know How to Love Him' uit (eikes!) 'Jesus Christ Superstar' is een absoluut dieptepunt (gelukkig heeft ze het zelfs niet in een Dublin-versie geprobéérd), maar haar gefluisterde Curtis Mayfield-cover 'We People Who Are Darker Than Blue' treft ons recht in het hart.

Als we ons nog even, met de toestemming van de welwillende Jah, als tante Kaat mogen verkleden: download The Dublin Sessions - als enkele cd hadden we er probleemloos drie sterren voor veil gehad - en vergeet The London Sessions. Amen!

Voorbeluisteren via

• Sin?ad O'Connor
• MySpace: Sin?ad O'Connor
• YouTube: 'If You Had a Vineyard' live
• Festivalitis: Dranouter