Paul McCartney - Memory Almost Full

Sorry Bob, het Duracellkonijn van de rock heeft wéér een elpee uit. De eerste opnames van 'Memory Almost Full', z'n eenentwintigste sinds de Beatles, werden vier jaar geleden onderbroken om met wonderdokter Nigel Godrich scheep te gaan voor 'Chaos and Creation in the Back Yard'. De schmalzbestendige, haast pietepeuterige producent stuurde Macca's jaknikkende tourband de laan uit, liet de legende voor het eerst sinds lang nog eens lijden voor zijn kunst en finishte met een in somberheid verzonken parel van een plaat. De tijding dat David Kahne (in 2001 nog medeverantwoordelijk voor het lauwe 'Driving Rain') Godrich zou aflossen zond dan ook paniekgolven de ether in.

Onterecht: op 'Memory Almost Full' speelt Paul-de-popster dan wel opnieuw een onvervalste onemanshow, de plaat vormt net daardoor een kleurrijk tegenwicht voor 'Chaos'. Energiek en direct, grillig, geestig, divers, elegant en bij vlagen ronduit briljant: je zou haast vergeten dat hier een pensioengerechtigde achter de microfoon heeft postgevat. Zelf bestempelt McCartney de plaat als 'rather personal', en het heeft inderdaad veel van een meditatie over sterfelijkheid en het vlieden van de tijd. Op de leeftijd die hij forty years ago today nog mythologiseerde, wandelt hij verwonderd door de hectaren van zijn bijna volle geheugen, de balans opmakend van leven en liefdes.

De ouwe zanger die de dood recht in de ogen kijkt: op Dylans 'Time Out of Mind' en de 'American Recordings' van Cash had het de allure van een ijzingwekkende confrontatie, maar McCartney maakt er een bitterzoete celebratie van, compleet met instructies voor zijn uitvaart. In sacharine gedept sentiment valt slechts hier en daar te bespeuren; veel meer getuigt 'Memory Almost Full' van het besef dat, al zijn ze alles wat je hebt, je maar beter niet in je herinneringen gaat wonen. 's Mans criticasters kunnen er iets van leren.

Van de vorige plaat houdt McCartney vooral de - geweldige - sound over, die hij hier versmelt met verwijzingen naar een muzikale odyssee van een forse vijfenveertig jaar. En tóch slaagt-ie erin om, op zes nummers geholpen door die verguisde begeleidingsband, met de snuit vooruit te musiceren, de songs niet zelden schalks saboterend. Van de delicieuze mandolinefolk van 'Dance Tonight' tot de elegische, op 'Abbey Road' geïnspireerde suite die 'Memory' net niet afsluit: je had er makkelijk cynisch over kunnen doen, als er niet die krop in je keel zat.

Drie dikverdiende sterren, en de teerhartige zotten onder ons mogen er daar nog een halve bijtellen. Oké zo, Bob?

Voorbeluisteren via

• Paul McCartney
• MySpace: Paul McCartney
• YouTube: 'Dance Tonight'