Dinosaur Jr. - Beyond

Tussendoor schreef hij nog weleens een song waarin de gitaar niet op het altaar lag (het magistrale 'Take a Run at the Sun' uit '97 bijvoorbeeld) of zelfs volkomen terecht in de spotlights stond (driekwart van 'Where You Been' uit '93), maar helemaal overtuigd van de goede zaak leek Jay niet meer. Getuige het geschipper tussen zijn eigen naam, de nieuwe groepsnaam The Fog en het oude, zij het van de oorspronkelijke groepsleden ontdane Dinosaur Jr.. Muzikaal maakte het weinig verschil, want op al zijn platen na 1988 deed Mascis nagenoeg alles zelf. Zingen, gitaar spelen, bassen, drummen (zijn eerste liefde), en mopperen dat het allemaal voor geen meter verkocht.

1988: dat was het jaar dat bassist Lou Barlow - hij zou later zijn trommelvliezen sparen in groepen als Sebadoh en Folk Implosion - en drummer Murph via via (Mascis was en is geen prater) verzocht werden de groep te verlaten. Drummen, dat kon Mascis zelf beter, en songs schrijven, wat dacht die Barlow wel? Het moet gezegd dat vanaf dan alles inderdaad beter, perfecter en gepolijster ging klinken. Maar zoals we op de eerste pagina van elk scheikundeboek kunnen lezen: voor chemie is er meer dan één element nodig.

2005: ter ondersteuning van de re-releases van de eerste drie Dinosaur-platen stapt Mascis nog eens met zijn oude strijdmakkers op het podium. Hooguit tien seconden zijn er niet nodig om alle aanwezigen, groepsleden incluis, te doen beseffen dat wat vroeger beter was nu nog steeds uitzonderlijk goed kan zijn. Halverwege het concert zou Mascis - wij waren er niet bij - zelfs even een vlugge blik naar Barlow hebben geworpen, 's mans equivalent van een spetterende tongzoen.

2007: 'Beyond', de gloednieuwe en eerste échte Dinosaur-plaat in bijna twintig jaar, is klaar. En weer zijn er hooguit tien seconden nodig om te horen dat sommige drummers betere gitaristen zijn, de meeste vetes veel te lang duren en Jay Mascis zowaar een snuifje levensvreugde blijkt te hebben gevonden. 'C'mon life, I'm almost ready', luidt zijn intentieverklaring. De chemie is terug, de Malcolm weer in Angus Young. Barlow antwoordt pas vier songs verder met het door hem geschreven, veelzeggend getitelde 'Back to Your Heart'. Een primeur: als Barlow vroeger een song op een Dinosaur-plaat wilde, dan kon hij dat helemaal in zijn eentje doen, maar dit keer - en even later nog eens in 'Lightning Bulb' - zit de hele groep in zijn rug en laat Mascis horen dat hij naast soleren ook een muur van ritmegitaar kan optrekken. Zoals gezegd: de Malcolm terug in Angus.

'Beyond' klinkt properder dan de eerste drie Dinosaur-platen, maar opwindender dan alles wat erna kwam. Op het grote Dinosaur-ereschavot haalt ze brons, net na het gouden 'You're Living All over Me' ('87) en 'Bug' ('88). 'Freak Scene' blijft de beste song, met een bridge die Mascis vanaf nu vijf keer per dag aan Barlow en Murph mag opdragen: 'Sometimes I don't thrill you / Sometimes I think I'll kill you / Just don't let me fuck up will you / Cause when I need a friend it's still you'.

Voorbeluisteren via

• Dinosaur Jr. - offcial site
• MySpace: Dinosaur Jr.
• Freak Scene
• YouTube: 'Freak Scene' van Dinosaur Jr.