Wij schrokken ons rot. Niet vanwege het onderwerp: Conor Oberst is al langer een schoolvoorbeeld van de jonge kunstenaar die worstelt met zijn plaats in de wereld. Wel wegens de klank van het nummer, die radicaal breekt met de soberheid op 'I'm wide awake, it's Morning' uit 2005 - het gelijktijdig verschenen experiment 'Digital Ash in a Digital Urn' laten we gemakshalve even buiten beschouwing. Hoewel de groep Bright Eyes tegenwoordig herleid is tot een driemanschap, met naast Oberst geluidsman Mike Mogis en de geweldige trompettist Nate Walcott, baadt 'Cassadaga' in een oceaan van geluid. Er werd dan ook een heus orkest op losgelaten, én er is de uitgelezen schare gastmuzikanten: M. Ward, Gillian Welch en David Rawlings, John McEntire (van Tortoise) en labelgenote Maria Taylor zijn de bekendste. Met zijn allen brengen ze de meest ambitieuze Bright Eyes tot nu toe. 'Four Winds', een magnifieke countrydeun die je als een oude bekende tegemoet waait, laat horen hoe Oberst er als tekstschrijver nog op vooruit is gegaan: het nummer barst van de beelden, wijsheden en oneliners waar we de eerste weken nog niet mee klaar zijn. En allemaal zonder een centje pijn, want wat je hoort, is een instant-meefluitbare single, die op de voet gevolgd wordt door 'If the Brakeman Turns My Way', een intriest woord van troost dat evenveel harten zal breken als helen. Even doorspoelen naar 'Make a Plan to Love Me', niet groots, wel een mooie oefening in de onbeschaamd melige ballad. In 'Soul Singer in a Session Band' trekt Oberst, strijdvaardig als vanouds, nog eens van leer tegen de wild om zich heen grijpende commercialisering, en even - heel even - denk je dat die daarvan onder de indruk zou kunnen zijn.
'Classic Cars' ('She said the best country singers die in the back of classic cars') is ook naar Bright Eyes-normen absolute top: de wereld mag even verdommen terwijl er wordt ingezoomd op een afgebroken relatie met een oudere vrouw. Mijmerend en spaarzaam georkestreerd, omdat tekst en muziek meer dan genoeg zeggen. Van wat daarna komt, onthouden we tot nu toe vooral 'Middleman', vanwege het gitaargetokkel en de schitterende viool, het trage, monumentale 'No One Would Riot for Less' en het hoogpolige elektronische tapijt in 'Coat Check Dream Song'. Het is weinig, maar eerlijk is eerlijk: om een plaat van dit kaliber binnenste buiten te keren, heeft ons beperkte verstand minstens enkele maanden nodig. Twee jaar terug hebben we anderhalve minuut lang gedacht - gehoopt - dat Conor Oberst een revolutie zou ontketenen. Een naïeve gedachte, die nu finaal de kop wordt ingedrukt: tegenwoordig pent onze held meer bespiegelingen dan pamfletten en zoekt hij meer naar het perfecte groepsgeluid dan naar de dichtstbijzijnde barricade. Of dat dan beter is, moet u ons zoals gezegd over enkele maanden eens vragen, maar het is alleszins anders. Bij gebrek aan beter catalogiseren we 'Cassadaga' voorlopig onder de G van 'Grote Klasse'.
Voorbeluisteren via 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
5 reacties
reageer ookblue line
Zaterdag 29 september 2007 - 04u34
Deze plaat heeft vier maanden op de rechterbox van mijn stereo gelegen, helemaal onderaan een stapeltje cd?s. Eerste beluistering: bwa. De jongen huilt niet langer. Geen slechte songs. Maar ik word niet echt getriggerd. ?Cassadaga? neemt een vegetatieve modus in mijn leven aan. Eind augustus: een zomer vol kutweer zit er bijna op. Al fietsend ter hoogte van Porto begin augustus heeft een specifieke melancholie zich een plek in mijn geheugen toegeëigend. Jaren zijn voorbijgegaan en bepaalde ambities frustreren zich in de coulissen van mijn dagelijks leven. Ik ruim mijn werkkamer op. Ben op zoek naar een plaatje dat dit corvee enigszins kan verlichten. Albert Hammond Jr. ben ik een beetje beu wegens te licht. En Richard Hawley ken ik nog niet. Ik leg ?Cassadaga? op. Een ontkiemen vangt aan. Een goede maand later heb ik de plaat vele tientallen keren gedraaid. Ik heb ondertussen ook de echte plaat gekocht. Hij is gewoon té goed. Slechte nummers? Zóek er maar eens naar. Conor Oberst is op korte tijd gerijpt tot een Leonard Cohen voor zijn generatie. Voldragen songs, schitterende arrangementen, songs die zich onontkoombaar ontpoppen tot regelrechte klassiekers. Ontstellend hoe zo?n jongeman zo?n eenzaam hoog niveau bereikt. Eerlijk gezegd kon ik zijn vorige platen met moeite uitluisteren; zijn trillerig huilende stem ontlokte mij na een nummer of vijf teveel geblaas en gezucht. Maar hij kan het gelukkig ook zonder. Nq is eerlijk als hij zegt dat zo?n plaat niet na een paar weken ten volle beoordeeld kan worden. Dat laatste nummer bijvoorbeeld (Lime Tree): onwillekeurig komt mij bij het beluisteren ervan ?Good Night? van The Beatles in gedachten. Tijdloos. Neemt achteloos plaats in het Pantheon der popmuziek en hoort daar ook. Met The National, Feist, Kings Of Leon, Devotchka en Amy Winehouse wordt het een bitsige strijd in mijn eindejaarslijst.
Dumballover
Dinsdag 3 juli 2007 - 20u31
Schitterende plaat! Zijn trillende stem komt hier misschien niet zo aan bod, maar muzikaal klinkt deze cd toch wel voller. Ik vind het goed als muziekanten een zeker evolutie doormaken, want anders komt het toch ook een beetje voorspelbaar. Volgens mij klinkt ze niet meer commercieel dan andere cd's van conor. Het feit dat hij zijn eigen label heeft en zich niet laat managen door clear channel bewijzen dit toch? Dankzij die ingesteld kunnen we hem dus veel goedkoper aan het werk zien op dour. Ik verlang al!
striep
Vrijdag 11 mei 2007 - 11u26
Jammer, gemiste kans. Klinkt gladjes hol. Mis de van emotie trllende stem zoals op Iam wide awake. Knieval voor de commercie(?)waar hij zo graag tegen fulmineert. Op zoek naar U2 erkenning? Terug naar af!!!
Elbow
Vrijdag 4 mei 2007 - 15u00
Alweer een prima cd van een talentvolle artiest. Alleen grijpt hij minder naar de keel als 'I am wide awake, it's morning'uit 2005 dat voor mij nog altijd persoonlijk zijn beste is tot nu toe.
redpepr
Zaterdag 21 april 2007 - 15u03
grandioos , prachtig , exellent , ongelooflijk , een mooie en pure plaat van een zich steeds verder ontwikkelend artiest
Reageer ook