Grinderman - Grinderman

Bij die gelegenheid besloot Cave het songs schrijven op kantoor (sinds hij met vrouw en kinderen samenwoonde vatte hij de muziek op als een nine-to-fivejob) overboord te gooien. Begin 2004 sloot hij zich samen met Ellis, Casey en Sclavunos op in de kleine Misère Studios in Parijs en jamde hij in enkele dagen het materiaal voor zijn volgende plaat bij elkaar. Toen hij het de volledige Bad Seeds voor de voeten gooide, leverde dat 'Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus' op, zijn beste plaat in eeuwen.

Toch bleef Cave met vragen zitten. Wat als hij het materiaal van Ellis/Sclavunos/Casey/Cave eens gewoon liet voor wat het was, onbewerkt? Klein, rauw, punk, en opgenomen zoals het verwekt was: los uit de pols. Ook dat is intussen proefondervindelijk onderzocht, en het resultaat heet 'Grinderman', van Grinderman. De blues ontmanteld en zonder handleiding weer in elkaar geschroefd. Sclavunos is de enige die bij zijn leest blijft en achter de drums blijft zitten; Ellis (viool), Casey (bas) als Cave (orgel en piano) grijpen met beginnersenthousiasme naar de gitaar. In het geval van Cave zelfs een elektrische. Zelf zegt hij daarover in de bio: 'Damn well old enough to know better.'

Voor ballades of liefdesliederen is op 'Grinderman' geen plaats, en het dichtst dat de heren bij de subtiliteit van de voltallige Bad Seeds komen, is met 'I Don't Need You (to Set Me Free)', oftewel 'The Weeping Song' voorzien van een industriële hoeveelheid punaises. Liefhebbers van The Birthday Party mogen vreugdevuren ontsteken, Bad Seeds-aficionado's trekken de das iets losser om de hals, maken het bovenste hemdsknoopje los en zetten zich schrap voor 'Get It On' (punkrockseks), 'No Pussy Blues' (punkrock zonder seks), of 'Electric Alice' (punkrockseks voor wie durft).

Grinderman - The Stooges: 5-0 forfaitcijfers.

Voorbeluisteren via

• MySpace: Gringerman
• Interview met Grinderman + Wat schaft de pod?