
Het is overigens veel te makkelijk dit af te doen als een Strokes-pastiche. Toegegeven, de stem van zanger David Monks doet sterk aan die van Julian Casablancas denken, en ze betrekken hun gitaargeluid bij dezelfde detailhandel, maar na de eerste twee nummers - 'Cheer It on' en het nog veel sterkere 'Nature of the Experiment' - zijn verdere invloeden van de New Yorkers goeddeels uitgedreven. 'Citizens of Tomorrow', het enige - en dan nog betrekkelijke - rustpunt, paart de lectuur van diverse scifiklassiekers aan een bevreemdend, door keyboards en handclaps opgewekt sfeertje, en ontploft halverwege dan toch nog. Daarna is hoekige postpunk ons deel: eerst in 'Shoulders & Arms', dat zonder blozen naast het beste van Bloc Party mag staan, dan in het verslavende, woest aan de ketting rukkende 'If It Works' en het door ADHD geplaagde 'Be Good'. Afsluiter 'La Ferassie', een zweverige mijmering, is na dit alles niets meer dan vulsel, maar dat deert niet: vergeet nú die ellendige winterslaap en laat u door Tokyo Police Club uit uw bed lichten.




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



3 reacties
reageer ookremmer
Dinsdag 6 maart 2007 - 14u14
te beluisteren op: http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/ doen !
timmy turner
Zaterdag 3 maart 2007 - 15u38
wat een plaat!
Coco
Woensdag 28 februari 2007 - 19u10
een drie, fair cijfer vind ik zo.
Reageer ook