Jarvis Cocker - Jarvis

Met helden moet je oppassen: ze kunnen al eens van hun sokkel vallen. Wanneer ze na jaren van (relatieve) stilte een solo-cd aankondigen bijvoorbeeld. Na de officieuze split van Pulp (hun back catalogue wordt niet toevallig net nu heruitgebracht) in 2002 trouwde Cocker met een sjieke Franse styliste, ruilde Sheffield voor Parijs, kreeg een zoon, deed wat dingetjes met zijn hobbygroepje Relaxed Muscle (met ex-Pulp-gitarist Richard Hawley), leverde bijdrages aan tribute-cd's voor Lee Hazlewood en Serge Gainsbourg, speelde mee in een 'Harry Potter'-film, schreef mee aan de Nancy Sinatra-cd van twee jaar geleden én aan het onlangs verschenen debuut van Charlotte Gainsbourg. En nu is er dus ein-de-lijk die soloplaat.

Is Cocker van zijn sokkel gevallen? Wel integendeel: wij luisteren al drie weken aan een stuk naar 'Jarvis'. De plaat opent Pulp-achtig, in het poprocknummer 'Don't Let Him Waste Your Time' (fans kennen het al van de Sinatra-cd) geeft onze man met zijn gebruikelijke swagger relatieadvies: 'Let him read your palm and guess your sign / Let him take you home and treat you fine / But don't let him waste your time'. Meteen erna al een hoogtepunt: in het très sixties 'Black Magic' bezingt Cocker het fenomeen verliefdheid als ware hij een overjaarse crooner op de ferry Zeebrugge-Hull. Onweerstaanbaar nummer.

'Heavy Weather' drijft op onvervalste Byrds-gitaren, 'Black Magic' heeft álles gepikt van 'Crimson and Clover' van Tommy James and The Shondells, en ook in een boel andere songs spat de kopieerlust je in het gezicht: Cockers grote helden Hazlewood-Gainsbourg-Scott Walker zijn nooit veraf. En toch is 'Jarvis' geen pretentieus pomo-ceedeetje, maar een plaat vol goeie en heel vaak ook ontroerende nummers. Er is het superbe middenstuk, met de ballads 'I Will Kill Again' en 'Baby's Coming Back to Me' (stond ook op de Sinatra-cd), het uitzinnige gitaarnummer 'Fat Children' (brengt de wild dansende Cocker op het Jackson-podium in herinnering) en het hoogtepunt 'Disney Time': een sinistere ode aan de kindertijd, tevens het muzikale equivalent van een horrorfilm in zwart-wit. Sluiten doet 'Jarvis' semitragisch met 'Big Julie' en het prachtige, akoestische, met griezelfilmstrijkers aangezette 'Quantum Theory'.

Wie dertig minuten geduld heeft krijgt erna de hidden track '(Cunts Are) Still Running the World' voorgeschoteld, een sneer naar Bob Geldof, geschreven de avond van Live8. Tegen een epische 'We Are the World'-melodie waarschuwt Jarvis: 'That the cream can't help but always rise up to the top / Well I say shit floats'. Altijd al een vermoeden gehad dat de wereldorde onrechtvaardig is!

Veel cd's kunnen wij wegens te ongeduldig niet in één ruk beluisteren - de skiptoets is één van onze favoriete uitvindingen - maar 'Jarvis' zetten wij onderweg nooit af. Een meeslepend mooie plaat.

Voorbeluisteren via

• MySpace: Jarvis Cocker
• Jarvis Cocker Explosion Experience
• Jarvis Cocker Shrine
• Pulp