Gainsbourg, Charlotte - 5.55

Gezegend zijn met de meest tot de verbeelding sprekende genen van de Europese popgeschiedenis: het zorgt er alvast voor dat je een debuutplaat kan maken met het beste volk in de muziekbizz. Gainsbourg wist Radiohead -producer Nigel Godrich en Nicolas Godin en Jean-Benoit Dunckel van Air te strikken, alsook arrangeur David Campbell (vader van Beck ); voor het tekstwerk werden Jarvis Cocker (sinds zijn huwelijk met een Parijse styliste telt hij als een halve Fransman) en Neil Hannon van The Divine Comedy opgetrommeld.

De geest van Serge Gainsbourg waait onvermijdelijk over deze plaat, maar '5.55' is géén pretentieus tussendoortje geworden waaraan, au nom du père, enkele big shots hun medewerking hebben verleend. '5.55' is wél een Air-plaat geworden. Een goeie Air-plaat zelfs. Godin en Dunckel hebben - met plezier, dat hóór je - rond Gainsbourgs stem elf dromerige songs geweven. Die stem doet heel erg denken aan die van Jane Birkin - fragiel en ijl, en ze spreekt ook van dat bijzonder keurige Engels - maar is niettemin verrassend toonvast. Piano, gitaar, strijkers, glockenspiel en veel atmosphère begeleiden haar in pareltjes als het titelnummer, 'AF 607105' (Cocker laat Gainsbourg een spooky stewardess spelen), 'The Operation' (Cocker laat Gainsbourg een spooky verpleegster spelen) en de klatergouden single 'The Songs That We Sing' , waarvoor Cocker en Hannon samen de tekst schreven.

Eén miskleun jammer genoeg: in het pompeuze 'Everything I Cannot See' gaat Gainsbourg vocaal uit de bocht, wellicht in een poging recht te doen aan de 'passie' in tekstregels als 'You're my life / You're my hope / You're the chain / You're the rope / You're my god /You're my hell' en zo kan-ie wel weer. Maar voor de rest: geen klagen. Pluim ook voor Jarvis Cocker: in het mooiste nummer van de plaat, 'Jamais' , laat hij de dochter-van gracieus afrekenen met haar verleden: 'You think you know me / That's your trouble / Never ever fall in love with a body double' . Trois étoiles!

• Charlotte Gainsbourg