
Akkoord, de twaalf roadsongs op deze Heartbreakers-loze plaat zijn allemaal met grote vakkundigheid gespeeld, en een valse noot is met geen vergrootglas te bespeuren, maar, om met Ella Fitzgerald te spreken, it don't mean a thing if it ain't got that swing. Om eerlijk te zijn: wij snákten de hele cd lang naar die ene valse noot, dat ene afwijkende orgelriedeltje of die ene volkomen ontsporende drumsolo, maar helaas: van opener 'Saving Grace' (dat overigens wel héél erg aan Canned Heat's 'On The Road Again' doet denken) tot hekkensluiter 'The Golden Rose' blijft het allemaal keurig in de maat, toonvast, goed gecoiffeerd en netjes in het pak.
Nummers als 'Night Driver', 'Damaged By Love' en 'Down South' (waarop Petty meer Dylan klinkt dan Baawb zelf) bijvoorbeeld, dichten we een grote toekomst in 'De Nacht van Radio 1' toe: men valt nog net niet in slaap achter het stuur, maar men krijgt nu ook weer geen zin om head first het nachtleven in te duiken, het op een onwezenlijk brassen te zetten, en 's morgens wakker te worden met minstens twee tatoeages meer dan de avond ervoor. En laat dat nu net zijn wat wij van echte rock-'n-roll verwachten.
De schaarse krenten uit de pap dan maar? Het speelse 'Jack' heeft wel iets (al zijn we er nog niet helemaal uit wát), de Americana -tjoen 'Flirting With Time' kunnen wij op een mooie zomerdag als vandaag wel pruimen, en 'Square One' zouden we zelfs een erg mooi en bijzonder ontroerend nummer durven te noemen. Zeker na drie Duvels.




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



1 reactie
reageer ookTerminator
Dinsdag 15 augustus 2006 - 00u19
Hij blijft toch nen held
Reageer ook