Razorlight - Razorlight

Toen Johnny Borrell van Razorlight in 2004 die boude uitspraak deed, moest hij het merendeel van de nummers voor 'Up All Night' nog schrijven. Zelfvertrouwen! Op Pukkelpop dat jaar kreeg de groep nauwelijks volk voor het hoofdpodium bijeen - 'Hij daalde van het podium neder en overwoog te gaan crowdsurfen, tot hij moest vaststellen dat er niet echt een crowd van betekenis te besurfen viel,' aldus Onze Man in Humo 3339 - maar: van 'Up All Night' gingen er de weken nadien wél vlot een miljoen exemplaren over de toonbank. Een miljoen! 't Was dan ook een stráf debuut (herlees de recensie hier), dat invloeden verried van onder anderen Velvet Underground en Television , en netjes aansloot bij The Strokes -hype die toen heerste.

Twee jaar later is er eindelijk de titelloze Moeilijke Tweede, en richt Borrell zijn giftige grootspraak niet langer op Dylan en andere oud-strijders maar op zijn Britse concurrent-troonbestormers: Arctic Monkeys, Kaiser Chiefs, The Kooks. In zijn ogen: nietige mietjes. En opnieuw zouden wij de plaat naar de verdoemenis willen wensen, maar gunt Borrell ons dat pretje niet. Bigmouth strikes immers again. Zijn Razorlight is anno 2006 richting U2 en stadionrock opgeschoven - een halve ster eraf - maar schudt nog altijd de toegankelijkste popliedjes uit de mouw. Borrell zou naar eigen zeggen 'met gemak negen top-5-singles uit 'Razorlight' kunnen plukken', en gelijk krijgt-ie wellicht de komende maanden. Wat wij van een popsingle verwachten: dat hij kort, krachtig, onmiddellijk herkenbaar, radiovriendelijk en instant-meebrulbaar is, tevens schaamteloos uit de vetpot van vijftig jaar rockmuziek graait en de rijmelarij en de clichés niet schuwt. Wat er op 'Razorlight' (10 songs, 35 minuten) staat: negen keer vandattum! Alleen slotnummer 'LA Waltz' is ingetogener en peilt dieper in Borrells gemoed. Toegegeven, afhankelijk van uw leeftijd hebt u het allemaal al eens eerder gehoord bij The Kinks, The Who (Razorlight opende onlangs hun Hyde Park-concert), The Clash, The Police, Blondie, U2, Oasis of The Libertines (Borrell was ooit hun bassist) maar what the fuck , 't blijft aanstekelijk en opwindend. Opener en eerste single 'In the Morning' bijvoorbeeld ('The songs on the radio all sound the same/Everybody just looks the same/But then last night was so much fun/And now your sheets are dirty/But the streets are dirty too'): u moet al uit het onbuigzaamste Mittal Arcelor-staal zijn opgetrokken om hier onbewogen bij te blijven. Of 'Who Needs Love?' en 'Hold On': meezingen zúlt u met deze lappen white reggae rap 'n' rock. En ga zo maar door: altijd prijs, altijd gewonnen. Bij 'America' doemen beelden op van aanstekers en oplichtende gsm-schermpjes in een vol stadion, en een enkele keer lijkt de geest van Bono het van Borrell over te nemen, maar dat zijn verwaarloosbare spatjes op blinkend chroom.

Singles zijn van nature vluchtig, geen idee dus of 'Razorlight' de zomer lang zal overleven, maar: we hebben goeie hoop. Come and see ons eindejaarslijstje!

• Razorlight