De eerste helft van dit jaar regende het Oscarnominaties en andere bekroningen voor de film, begon 'Walk the Line' aan een tweede leven als koop-dvd en was er het succes van 'Ring of Fire'. Die verzamelaar kampeert intussen al bijna twintig weken bovenaan in Humo's Top-20, netjes tussen Rock Werchter- en Sportpaleiskanonnen als Red Hot Chili Peppers, Placebo, Pearl Jam en Tool. Niet slecht voor een bompa die drie jaar geleden op 71-jarige leeftijd overleed.
En ook déze zomer zal Cash ongetwijfeld weer alomtegenwoordig zijn. Begin juli verschijnt het langverwachte vijfde en (wellicht) laatste deel van de American Recordings - de reeks platen die Cash in zijn nadagen met Rick Rubin opnam - maar eerst mag u zich nog laven aan 'Personal File', een dubbelaar met opnames uit de nalatenschap van de man. Tijdens het leegmaken van The House of Cash vond zijn zoon John Carter Cash ze terug tussen een collectie zeldzame vuurwapens, spulletjes van country-legende Jimmie Rodgers en stapels fanmail.
Uit de meer dan honderd opnamebanden selecteerden John Carter Cash en Gregg Geller 49 nog niet eerder uitgebrachte liedjes: Johnny Cash in zijn home studio, alleen met zijn akoestische gitaar en zijn dwingende, toen nog ongeschonden bariton. Vandaag blijkt: American Recordings-sessies avant la lettre, een zelfportret in net geen vijftig liedjes die tot hun kern worden teruggebracht; met beperkte middelen, soms zelfs nonchalant en off key, opgenomen tussen juli 1973 en december 1982. Opmerkelijk, want dat was een decennium in Cash' leven dat het creatief en privé allemaal nogal stroef ging en hij bovendien zwaar aan de peppillen en de fles zat. Een paar maanden later zou hij in de Betty Ford-ontwenningskliniek opgenomen worden, en je hoort hier al de man die naar loutering & bevrijding hunkert. 'Johnny Cash, vocals and guitar', meer is het écht niet op 'Personal File', net geen twee uur en twintig minuten lang, maar vervelen doet het geen tel. Ook alle volgende keren niet.
Op 'Personal File' staan covers (van John Prine tot The Louvin Brothers, en van de aangetrouwde Carter Family tot stiefdochter Carlene Carter), eigen nummers en traditionals, korte vertellinkjes (Cash graaft zich autobio) en zelfs een gedicht van rond de vórige eeuwwisseling: 'The Cremation of Sam McGee' van Robert Service, over de katoenplukker en mijnwerker die goudzoeker werd. Cash zingt (en vertelt) over zijn moeder, zijn jeugd, the deep South, zijn eerste talentenjacht, het gezin als hoeksteen, God, bekoring, de zonde, de dood. En het lijkt of-ie naast de luisteraar op de bank zit, zo direct. Een uitzonderlijke keer is Cash te moralistisch of te sentimenteel - u kent 'm - en op cd 2 kost de overdreven godvruchtigheid een half sterretje, maar altijd klinkt-ie zo oprecht dat wij hem die zonden grif vergeven.Is 'Personal File' essentieel voor de Cash-fan 'die alles al heeft'? Zeker weten! Nog dit: de liner notes in het cd-boekje zijn van Greil Marcus. Ook dat is genieten.
0 reacties
reageer ookReageer ook