Kelley Stoltz - Below the Branches

Eerder in z'n blitzcarrière bracht Stoltz 'Crocodials' uit, een coverplaat van 'Crocodiles' van Echo & the Bunnymen, idolen uit z'n puberteit. En wanneer we 'Below the Branches' zo horen, kunnen we alleen maar besluiten dat hij Daniel Johnstons levensdroom - allevier de Beatles tegelijk zijn - in praktijk heeft gebracht. Zowel de voltallige Fab Four tezamen als de drie solocarrières (sorry, Ringo) dienen als voorbeeld. Hoe 'The Sun Comes through the Window' bijvoorbeeld in de huid van wijlen John Lennon kruipt, het is griezelig: compleet met Spectoriaanse drums, megafoonvocals en bullshit lyrics ('The river is the holy ghost/ master of aquatic flow' - take that, Demer!).

Het zal u niet verrassen dat het resultaat meer dan eens doet denken aan The Rutles - de Prefab Four die ontsproten aan het brein van de helft van Monty Python. 'Below the Branches' twijfelt voortdurend tussen parel en pastiche, want Stoltz kent ook z'n ándere sixties-klassiekers: 'Ever Thought of Coming Back' had de vrucht kunnen zijn van een workshop 'Beach Boys-songs schrijven met Brian Wilson', en elders duiken vrij nadrukkelijke flarden Nick Drake en The Kinks op. En dat is net het probleem. Staan er bijzonder fijne popsongs op deze plaat? Voorzeker! Staan er songs op die ook nog maar de zolen kunnen likken van 'While My Guitar Gently Weeps', van 'Caroline, No', van 'The Long and Winding Road' of zelfs maar van 'Imagine'? Niet dus. Een 'Beaucoups of Blues' misschien nog net, maar het valt te betwijfelen of Stoltz daar zelf tevreden mee zou zijn. Het is simpel: als de man ooit le nouveau Beck wil worden - zoals sommigen hem, wat ons betreft, ruim voorbarig al noemen - kunnen we hem van harte een meervoudige vadermoord aanraden. 'You have to be a bastard to make it' zei John Lennon, en voor één keer lulde hij niet uit z'n nek.

• ElectricCITY