The Raconteurs - Broken Boy Soldiers

cd-reviews Zaterdag 20 mei 2006, door (godb)

'Hey, wie peanuts betaalt, moet het met monkeys stellen!' zo antwoordde Didier Bellens van Belgacom vorige week in dit blad op de vraag of zijn intergalactische loon (2,2 miljoen euro jaarlijks. En u?) misschien toch niet een héél klein ietsepietsie overdreven was. Als Bellens gelijk heeft, zit u nu een door een enorme aap geschreven recensie te lezen (hey, wat had u dan verwacht in een blad waar u maar twéé euro voor neertelt?) al zijn er natuurlijk wel een aantal zéér aardige bonussen aan onze job verbonden: zo hebben wij bijvoorbeeld een dikke maand geleden helemaal gratis en voor niks een recensie-exemplaar van 'Broken Boy Soldiers' van The Raconteurs cadeau gekregen, en dat is een werkelijk prima plaatje om op een zonnige dag door ons apenkot te laten schallen.

3008_catalogue_4480_detail.jpg

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
Als u het nog niet zou weten: The Raconteurs is de nieuwe groep rond Jack White en Brendan Benson, en klinkt ook als iets halverwege het muzikale verleden van die twee. Veel minder bluesy en primitief dan The White Stripes, maar ook net iets ruwer en rockender dan de pure pop die Benson solo maakt: 'Steady as She Goes' is bijvoorbeeld de geknipte radiosingle, de lovesong 'Hands' combineert een stevige openingsriff met een hemels klassiek poprefrein, en 'Together' klinkt gewoon als een demo van één van de betere Beatles-songs: een ouderwetse trage, waarin het wel érg opvalt hoezeer de harmonies van White en Benson als die van Lennon en McCartney klinken.

Er werd tijdens de opnames overigens wel vaker naar de Fab Four geluisterd, denken we, maar als dat songs als 'Call it a Day' of 'Blue Veins' (duidelijk een neefje van 'Yer Blues') oplevert, zult u ons daar niet over horen klagen.

Ook zeer sterk: het op duellerende gitaren drijvende 'Store Bought Bones', en het uitwaaierende 'Broken Boy Soldier', een soort Led Zeppelin light, waarin Jack White als een soort mantra 'the boy never gets older' zingt.

Is 'Broken Boy Soldiers' een aardverschuivingenveroorzakend en levensveranderend meesterwerk? Neen, maar wél een uitstekend poprockplaatje waar het speelplezier en het vakmanschap van afdruipt, en dat uw zuurverdiende 15 euro waard is, collegae monkeys. Zo, en dan gaan we ons nu even ontluizen.

12 reacties

reageer ook 

Maandag 1 januari 2007 - 14u28

ossie

Goeie Plaat, Blijft hangen. maar iets tekort. Lekkere Nummers als: Steady, Level(!), Hands. Maar bv. Broken Boy Soldier en Intimate Secratary zijn (een stuk) minder, alleen al door de hoge rare stem van Jack (srry want ik ben een Stripes Fan). Klasse

 

Maandag 3 juli 2006 - 16u43

boedhaa

prachtig prachtig!!! ze ware prachtig op werchter! wie da na dees concert nog beweerd da jack white geen goeie stem eeft is gwn doof!!

 

Maandag 3 juli 2006 - 16u43

boedhaa

prachtig prachtig!!! ze ware prachtig op werchter! wie da na dees concert nog beweerd da jack white geen goeie stem eeft is gwn doof!!

 

Zaterdag 3 juni 2006 - 16u01

Geert1986

Ik hoor liever the Raconteurs bezig dan the White Stripes. Er zijn wel degelijk merkbare invloeden van de Fab Four aanwezig op dit sterk debuut. Persoonlijk vind ik hier Hands, Together en Call it a boy hier de meest duidelijke voorbeelden van. De eerste twee (Hands en Together) zijn ook twee van m'n favoriete albumsongs. Store Bought Bones is spijtig genoeg nogal kort met zijn tweePenhalve minuut. Het hele album, de 10 songs, duren amper meer dan een halfuur, maar je zal je de aankoop van dit uitstekende en relatief goedkope album (slechts twaalf euro) achteraf niet beklagen.

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Reacties en commentaren

Jouw aanraders

cd-reviews