
Matthew Friedberger schreef alle songs vanuit het perspectief van een elfjarig meisje - Sissy Psychedelic Satanism noemt hij die denkoefening - en hij lijdt ook nog steeds aan het short attention span-syndroom. Ergo: 'Bitter Tea' is een festijn van tempowisselingen, spacy computergeluiden, achterwaarts afgespeelde stemmen, orgel- en pianodeuntjes én de heerlijk zoete stem van Eleanor Friedberger. Maar de plaat is allerminst een gratuite geluidenkanonnade, de Friedbergers zijn wel degelijk songschrijvers, én ze worden steeds beter. Luister naar ontwapenend-parmantige orgelliedjes als 'In My Little Tatched Hut', 'I'm in No Mood' en 'Darling Black Hearted Boy', dat begint als een dromerige dagboekmijmering, een rozige soundtrack voor een slumberparty ergens in de jaren zeventig, maar uitdeint in een donkere finale van onverstaanbare klanken. Eleanors stem achterwaarts afgespeeld, zo bleek bij navraag. De omgekeerde-stemmen-truc wordt verderop met verve herhaald in de creepy koortsdeun 'The Vietnamese Telephone Ministry' (geen idee waarover het gaat), ondertussen hebben we er een doldwaze rit op de achtbaan opzitten in 'Bitter Tea' - een orgie van overstuurde lunaparkgeluiden - én passeerden er bloedstollende mooie popsongs als 'Waiting to Know You' en 'Teach Me, Sweetheart' (het meisje op zoek naar een leermeester in de liefde). Er wordt geëxperimenteerd met dansritmes ('Oh Sweet Woods'), in de afsluiter 'Whistle Rhapsody' laat Matthew zich horen van z'n beste Lennon-kant, maar het állermooiste nummer is de voorlaatste track, 'Benton Harbour Blues' over een meisje dat op de kade zit, turend naar de overkant. Of all my past, only the sadness stays / I went moping down by the bridge / I rode a bike in the snow to the mini-mart / I thought of the ways that I've broke my own heart.' Véél levenswijsheid voor een meisje van elf.




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



0 reacties
reageer ookReageer ook