The Fiery Furnaces - Bitter Tea

cd-reviews Zaterdag 13 mei 2006, door (kv)

Eind vorig jaar bracht The Fiery Furnaces, aka zus Eleanor en broer Matthew Friedberger het familie-epos 'Rehearsing My Choir' uit, een plaat over hun grootmoeder, de hoogbejaarde koorleidster Olga Sarantos. De bedoeling was die in één pakket uit te brengen met 'Bitter Tea', een cd die gaat over een jong meisje, haar verwaande jongemeisjesgedrag en haar naïeve jongemeisjesdromen.

2984_catalogue_4438_detail.jpg

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
Beide platen liggen uiteindelijk afzonderlijk in de rekken, maar dat deert niet: 'Bitter Tea' heeft het contrast met 'Rehearsing My Choir' niet nodig.

Matthew Friedberger schreef alle songs vanuit het perspectief van een elfjarig meisje - Sissy Psychedelic Satanism noemt hij die denkoefening - en hij lijdt ook nog steeds aan het short attention span-syndroom. Ergo: 'Bitter Tea' is een festijn van tempowisselingen, spacy computergeluiden, achterwaarts afgespeelde stemmen, orgel- en pianodeuntjes én de heerlijk zoete stem van Eleanor Friedberger. Maar de plaat is allerminst een gratuite geluidenkanonnade, de Friedbergers zijn wel degelijk songschrijvers, én ze worden steeds beter. Luister naar ontwapenend-parmantige orgelliedjes als 'In My Little Tatched Hut', 'I'm in No Mood' en 'Darling Black Hearted Boy', dat begint als een dromerige dagboekmijmering, een rozige soundtrack voor een slumberparty ergens in de jaren zeventig, maar uitdeint in een donkere finale van onverstaanbare klanken. Eleanors stem achterwaarts afgespeeld, zo bleek bij navraag. De omgekeerde-stemmen-truc wordt verderop met verve herhaald in de creepy koortsdeun 'The Vietnamese Telephone Ministry' (geen idee waarover het gaat), ondertussen hebben we er een doldwaze rit op de achtbaan opzitten in 'Bitter Tea' - een orgie van overstuurde lunaparkgeluiden - én passeerden er bloedstollende mooie popsongs als 'Waiting to Know You' en 'Teach Me, Sweetheart' (het meisje op zoek naar een leermeester in de liefde). Er wordt geëxperimenteerd met dansritmes ('Oh Sweet Woods'), in de afsluiter 'Whistle Rhapsody' laat Matthew zich horen van z'n beste Lennon-kant, maar het állermooiste nummer is de voorlaatste track, 'Benton Harbour Blues' over een meisje dat op de kade zit, turend naar de overkant. Of all my past, only the sadness stays / I went moping down by the bridge / I rode a bike in the snow to the mini-mart / I thought of the ways that I've broke my own heart.' Véél levenswijsheid voor een meisje van elf.

0 reacties

reageer ook 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Reacties en commentaren

Jouw aanraders

cd-reviews