Bruce Springsteen - The River

Er zijn duizend geldige redenen te bedenken om een negatieve Bruce Springsteen-kritiek te schrijven. Bijvoorbeeld omdat het de eerste negatieve Bruce Springsteen-kritiek zou zijn. Bijvoorbeeld omdat lichte huidirritatie bij mij optreedt als ik, verdeeld over de vier kanten van 'The River', tientallen keren de woorden 'car', 'drive', 'darkness', 'street' en 'night' tegenkom. Bijvoorbeeld omdat ik niet vind dat, omdat er een saxofonist in de groep zit, die ook op èlk nummer gebruikt moet worden. Bijvoorbeeld omdat ik, onvoorwaardelijk, een hekel heb aan dubbellp's. Bijvoorbeeld omdat het theoretisch (en wellicht ook niet praktisch) mogelijk was dat Bruce Springsteen nog ooit een betere plaat zou maken dan 'Greetings From Ashbury Park'.

Je gaat dus zitten voor je hi-fi-rack, en je legt 'The River' op. Kant 1, Kant 2, Kant 3, Kant 4. En je draait het volume bij. Kant 1, Kant 2, Kant 3, Kant 4. En wanneer je de vierde keer 'Cadillac ranch' hoort, ben je verkocht. Daar gààt je theorietje, daar gààt je twijfelende inleiding, daar gààn de bezwaren. Bruce is back in town en dan moet alles en iedereen (zoals Talking Heads, Stevie Wonder, Dire Straits, die ook een lp uithebben deze week) wijken.

Want 'The River', Bruce Springsteens vijfde elpee (de ontelbare bootlegs niet meegerekend), is niets minder dan een meesterwerk. Duur woord, dat wel, maar 'aardig', 'prima', 'geslaagd', 'fijn', 'leuk', 'goed', 'fantastisch', 'fabelachtig', 'grandioos' zijn echt te zwakke epitetaatjes om de kracht en de pracht van de 20 songs die op 'The River' staan te verwoorden.

'The River' begint in vierde versnelling met 'The ties that bind', om een nummer later (het live-gebrachte 'Sherry darling') al in zeer gunstige zin te kulmineren in het wonderlijke trio 'Jackson cage' (met rollende drums en zeer inventief harmonica-spel) ; 'Two hearts' (één van Springsteens vele geslaagd-sentimentele songs op deze plaat) ; en het door Danny Federici's orgel gedomineerde, wat aan 'The factory' herinnerende 'Independence day'. Speeltijd : 1 kwartier. Nauwelijks één vierde van 'The River' is dan voorbij en we hebben al vijf goeie songs gehoord, wat drie meer is dan op de hele lp van vrijwel alle andere supersterren.

Kant 2, dan toch, met ingehouden spanning (houdt hij dit vol, en ja hoor, hij houdt dit vol) met twee diep in 'Born To Run'-thematiek gedrenkte songs ('Hungry heart' en 'Out in the street') en daarna, zomaar naast mekaar, twee pure rock'n'rollnummers waar Berry, Holly of Domino zich niet om zouden schamen. 'Crush on you' heet het schitterende eerste lied, het andere is 'You can look (but you better not touch)' dat absoluut alles heeft wat een klassieke rocksong nodig heeft : vaart, humor, een goeie hook, een meebrulbaar refrein en een titel (waarvan de helft tussen haakjes staat). Hoogtepunten zou je denken, als daarna niet het suikeren maar mooie 'I wanna marry you' kwamen, en Springsteens schilderij van een andere hoek van Jungleland, 'The river'.

De beste Springsteen-lp is dan voorbij, en 30 seconden later (ja, ik ben soms handig) begint plaat 2, met het niet alleen door de titel erg filmische 'Point blank' (dat, wat de tekst betreft, wel eens banaal durft zijn, of wat dacht u van 'I was gonna be your Romeo, you were gonna be my Juliet' ?) en dan weer naar Hemel 7 schiet voor 'Cadillac ranch' en 'I'm a rocker', opnieuw twee koebeesten van rockers. 'Cadillac ranch' begint met een Warren Zevoneske (of is het Waddy Wachteliaanse ?) gitaarsolo en schiet dan als een komeet de lucht in, terwijl 'I'm a rocker' (met gek orgeltje, een Motown-backbeat en Larry Williams-achtig refrein) de E Street Band de kans biedt eens goed loos te gaan. Fantastisch !

Kant 4, zou u denken, maar 16 climaxen in driekwartier zijn zelfs voor een oude para-commando als ondergetekende wat veel. Die hebben we dus gelaten beluisterd. Tevreden, ook, want ook 'Ramrod', 'The price to pay', 'Drive all night' en 'Wreck on the highway' houden het niveau van 'The River' hoog. Twee wonderlijke platen van een wonderlijk wezen.

One More Hero, laten we zeggen.

(Marc Didden)