Raymond van het Groenewoud - Een jongen uit Schaarbeek

'Elke dag dat ik mijn ogen open, zou het zonder zorgen moeten zijn', luidde de openingszin van zijn vorige plaat 'Tot Morgen'. Raymond van het Groenewoud was een vrijgezel 'op zoek naar de zin die hem verblijdt', zo deelde hij mee.

Ook 'Een jongen uit Schaarbeek' begint met een ochtendlied: 'Koffie & Brood'. Zoek de verschillen: 'Een mooie dinsdagochtend, ik wandel door het rood, het meisje ligt te slapen en ik ga om brood'. Van het Groenewoud is weer verliefd. Hij heeft een heerlijke oase gevonden in de woestenij, zingt hij ons toe in het wonderschone 'Zo zot van haar'. Hormonen - we kennen er zo een paar - laten geen mens onberoerd, ook niet als het lijf de vijftig is gepasseerd en Brugge voor Brussel heeft verruild.

De liefde en al haar wilde frisheid is nadrukkelijk aanwezig op deze nieuwe en - u hoeft er niet op te wachten - andermaal uitstekende plaat van de peetvader der Vlaamse rockers. Vriendin Christine Verschorren heeft de plaat ook maar meteen geproduceerd, en dat heeft ze goed gedaan, zonder toeters en bellen. De gretigheid waarmee Raymond van genre naar genre hopt, zorgt al voor genoeg variatie. 'Verliefd zijn duwt je mijlenver vooruit', zingt hij op de luchtige melodie van het verder niet bepaald subtiele 'Je t'aime'. Ook het Latijns-Amerikaans getinte 'Keinijg' en de euforische punk van 'Ik hou van haar' laten geen twijfel bestaan over 's mans gemoedstoestand.

Toch zijn het niet uitsluitend roze wolken die aan Van het Groenewoud en zijn Straffe Mannen voorbijtrekken. Ook wie de liefde vindt, blijft zoekende, zoals blijkt uit 'Zwerven in een woestijn' of 'Geef die jongen zijn zaligheid' een bedrieglijk vrolijke deun over de menselijke sterfelijkheid.

Het onbeantwoorde verlangen, love's ugly little twin, speelt een haast fysiek voelbare hoofdrol in de galmende sfeertekening 'Winterlicht'. Prachtig gitaarwerk van Thomas Vanelslander overigens. Het hypnotiserende brouwsel van techno en ambachtelijke rock dat 'Loslaten' heet, borduurt voort op 'Alles vergeten' ('Tot Morgen') en gaat over .... eh, alles loslaten. Het zijn allemaal bekende thema's in het oeuvre van RvhG, maar ze krijgen per plaat meer diepte. Daardoor winnen Van het Groenewouds ingetogen, bespiegelende nummers het tegenwoordig steeds vaker van zijn uitbundige werk.

Vooraleer Sarah Bettens in de tedere titelsong de plaat mag uitzingen, maakt Van het Groenewoud de cirkel rond met de monumentale melancholie van 'Machu Picchu': 'Elke dag belooft me en ik beloof de dag, maar 's avonds is het over, dat ik de droom nooit aanraken mag'. Een mens zingt eeuwig zijn verkreukelde lied. Zelfs al begint de dag met koffie, brood en een nieuw lief.