Aaliyah - Aaliyah

Zo'n dik jaar geleden leek het eventjes alsof de meest verbluffende nieuwe sounds en de meest gewaagde dansritmes niet op obscure maxi's uit de dance-underground te horen waren, maar gewoon op Radio Donna, waar r'n'b-hitjes van de hand van producers als Timbaland en She'kspere de hitlijsten domineerden. De beste songs op Kelis' 'Kaleidoscope'-album hadden lekker ruwe naden, Destiny's Child demonstreerde hun ronduit verslavende stop-start-vuurwerk in 'Say my name' en toen we die opwindende acid-house-baslijn in Aaliyahs 'Try again' voor het eerst hoorden, dachten we heel eventjes dat Autechre zich onverwachts op de r'n'b had gestort. Het leek wel alsof we jarenlang de verkeerde kant hadden opgekeken.

Het duurde echter niet lang. 'Independent women pt. 1' van Destiny's Child bevatte precies één leuk moment - die 'question!' is nu al één van dé popmomenten van de vroege noughties - maar bleek uiteindelijk toch nog de beste track te zijn op hun ontstellend zwakke 'Survivor'-cd. En nu is er 'Aaliyah', het derde album van de nog altijd maar 22-jarige r'n'b-diva, en ook deze plaat blijkt geen onverdeeld succes.

Eén van de problemen van 'Aaliyah' is dat 'Try again' en de drie andere Timbaland-producties de andere tracks compleet overschaduwen. Het geweldige openingsnummer 'We Need a Resolution' bijvoorbeeld, overtuigt ook zonder prominente baslijn moeiteloos, met eenvoudige handclaps en voorzichtig gemanipuleerde strijkers. Het blubberende basgeluid in 'More than a Woman' doet onze designerbroekspijpen vrolijk wapperen, terwijl het understated 'I Care 4 u' - een cadeautje van Missy Elliott - één van de mooiste ballads van het jaar moet zijn: niet meer dan een echoënde gitaar en subtiele human-beatbox-percussie, af en toe een wolkje piano, een zuchtje windorgel en een drum-roll, en daartussen veel ruimte voor Aaliyahs stem, die hier bijzonder soulvol en bluesy uit de hoek komt.

Deze tracks laten horen hoe goed 'Aaliyah' had kunnen zijn, mocht Timbaland de productie van de volledige plaat voor zijn rekening genomen hebben. Jammer genoeg komt alleen het barokke 'I Refuse', een perfect in elkaar klikkende puzzle van melodramatische vocale hoogstandjes, enigszins in de buurt. Zeker, de als beats vermomde zweepslagen in 'It's Whatever' hadden van Funkstörung kunnen zijn, en de akoestische drum'n'bass-vibe van 'Read between the Lines' werkt verfrissend. Ze kunnen echter niet verhullen dat de plaat net iets te veel terminaal luchtig hitparadevoer en doordeweekse ballads bevat. Songs die niet zouden misstaan in het vermakelijke MTV-programma 'Cribs', waarin omhooggevallen non-talenten uit de popbizz one-liners mogen spuien als 'me an' my bitch git down 'ere to chill when we gets tired of shooting raccoons', terwijl ze trots poseren voor protserige hemelbedden en oversized vergulde badkuipen.

Of zijn we nu te streng? Op je elfde al backing-vocals mogen verzorgen voor Gladys Knight can't be wrong, right? Want Aaliyah kán zingen, luister maar naar 'I Refuse'. Bovendien profileert ze zich in een song als 'We Need a Resolution' als een zelfbewuste jonge vrouw: sexy, niet bang van een tikkeltje zelfspot en kwetsbaar: 'It was 4 in the morning when you crept back into bed / I wanna know what was in your head? / What was in my head? / Am I supposed to change?'. Ach, misschien heeft ze het gewoon te druk met haar filmcarrière ('Romeo Must Die', 'The Matrix 2' en '3'). Of misschien is het wel onmogelijk een r'n'b-plaat te maken met alleen maar goeie songs: zelfs op Missy Elliotts uitstekende 'Miss E... So Addictive' is niet elk nummer zo goed als 'Get ur freak on'.

Allemaal details waarschijnlijk, wanneer je te midden van een schare in Chloe, Galliano en Jimmy Choo gehulde schonen (m/v) ligt te loungen aan de rand van een privé-zwembad in de Hollywood Hills. Maar als je skyline gedomineerd wordt door de woonblokken van 't Kiel in Antwerpen-Zuid, een Marina-kuif in je buurt al jaren als het ultieme fashion-statement geldt en de cd's er voorlopig niet aan de bomen groeien, dan verwacht je toch net dat ietsje meer.