Air - 10.000 Hz Legend

Wat doe je als zowat de halve wereldbevolking de retro-spacepop op je debuutplaat ('Moon Safari') als een nostalgische trip naar zijn eigen kindertijd beschouwt, en de plaat bijna meteen een klassieker wordt? En hoe moet het verder als je eerste soundtrack (voor Sofia Coppola's 'The Virgin Suicides') zo indringend is dat niemand die de film heeft gezien, ooit nog aan de meisjes Lisbon kan denken zonder dat jouw muziek hem door het hoofd spookt?

De jongens van Air besloten dat ze de designblaadjes, de reclamebureaus en de fans niets verplicht waren, en dat ze hun creativiteit door niets of niemand zouden laten inperken. Ze herinnerden zich dat ze naast John Barry, Burt Bacharach en de vroege Pink Floyd, ook van Godley & Creme, ELO en Soft Machine hielden, en bestelden voor hun nieuwe plaat een airbrushed hoesje dat griezelig sterk aan progrockers Yes doet denken. Air verliet de vertrouwde studio in Versailles, en nam op in Parijs en Los Angeles. Alles kon en mocht, de gekste ideeën eerst. Vrienden werden in de studio uitgenodigd om er een familiesfeertje te bouwen, en iedereen mocht een bijdrage leveren aan de nieuwe plaat.

En toch is '10 000 Hz Legend' geen ramp geworden. De plaat klinkt heerlijk futuristisch, als een werkstuk van androïden, met een uitgebreide selectie robotstemmen, dromerige akoestische gitaren over Kraftwerk-robotritmes, en grappige liefdesverklaringen aan Airs elektronische apparatuur. 'We need to use envelope filters/ To say how we feel' klinkt het in 'Electronic Performers', en de vlakke, synthetische stem (beeld u de Cigarette Smoking Man uit 'The X-Files' in, in een zeldzame trieste bui) die in 'How Does It Make You Feel' haar liefde uitspreekt, klinkt uiteindelijk écht eenzaam. Zeker wanneer een vrouwenstem abrupt een einde maakt aan dit 10cc-achtige pareltje met een laconiek 'I think you should quit smoking.'

Het is wel even wennen aan de overdosis inventiviteit die Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel in deze plaat geïnjecteerd hebben. Aan het begin van de spacerock-odyssee 'Don't Be Light' daalt een 70-koppig engelenkoor uit de hemel neer, tot er plots naar een pulserend Neu!-ritme geschakeld wordt. Het gezoem van een elektriciteitscentrale in een verlaten steppe wordt in het fantastische 'Radian' gecounterd door een idyllisch stukje folkrock, met harpen en gitaren aan het eind. Beastie Boys-favorieten Buffalo Daughter zorgen voor een weergaloze, aan Os Mutantes herinnerende break in 'Sex Born Poison', terwijl de geesten van Serge Gainsbourg en Lee Hazlewood hun handen niet kunnen thuishouden als de 'Wonder Milky Bitch' in de buurt is. 'Lucky and Unhappy' is uneasy listening om tijdens windstille, hete zomernachten mee door de buitenwijken rond Los Angeles te cruisen. Neon lichtreclames aan de ene kant, het zwarte gat van de woestijn aan de andere. Alleen de single 'Radio #1' ('Radio Gaga' van Queen meets 'Low' van David Bowie) valt tegen, en ook 'The Vagabond': niet alleen omdat we Becks geneuzel al kotsbeu zijn sinds 'Odelay', maar vooral omdat die song de flow van de plaat compleet verstoort.

Volgens sommigen is deze plaat pure commerciële zelfmoord: te onsamenhangend, te donker, te surreëel. Zij dwalen, vinden wij, maar mocht het toch ooit zover komen, dan hebben Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel er alvast met veel stijl een einde aan gemaakt.