eels - Shootenanny!

'Shootenanny!', een E-woordspeling op 'hootenanny' (een soort folkloristisch dansfeest) en door hemzelf omschreven als 'a social gathering at which participants engage in folk singing and sometimes dancing, but mostly the shooting of guns', doet zijn titel eer aan: Everett grijpt terug naar de format van de blues-, country- en folkdeuntjes, geeft er muzikaal een min of meer vrolijke draai aan - men zou er inderdaad kunnen op dansen - en zet er wrange, donkere teksten onder, très dépri. Om de loop bij 'the shooting of guns' tegen de slaap of in de mond te houden.

Het kan bij E over banale dingen gaan, zoals de eenzaamheid van het kind dat bij gebrek aan vriendjes wat voor het tv-scherm aanlummelt ('Saturday Morning'), of over de dagen van weleer ('The Good Old Days' - in meerdere opzichten het neefje van 'Mr. E's Beautiful Blues' uit 2000). Maar evengoed kunnen het vertelsels zijn over gedeukte mensen: de seriemoordenaar in 'Rock Hard Times' bijvoorbeeld, of de veroordeelde stalker in 'Restraining Order Blues': 'Life goes on/Nothing is new/Judge made it clear/I can't be near you'. Regelmatig zinkt het personage (E zelf?) weg in zwaarmoedige overpeinzingen en in 'Somebody Loves You' klinkt dat zo: 'This nagging malaise/Is more than a phase/It feels like a job/But no boss ever pays you to lay there/And think how you'll die/While the tears start to well in your eyes'. En in 'Dirty Girl': 'Once in a while your life gets so good/Worth all the trouble of the past/That was the case but I think I always knew/Good things don't ever last'. Zelfbeklag is nooit ver weg, E koketteert er soms mee.

Wat het draaglijk maakt - in tegenstelling tot de platen van die andere treurwilg Mark Eitzel - en 'Shootenanny!' tot een fraai werkstuk optilt, is de verraderlijke maar weldoende lichtheid van de muziek: de plaat zet in met de rafelige blues van 'All in a Day's Work' - zo zou Robert Johnson vandaag klinken - maar dat wordt meteen gevolgd door de huppelende pop van 'Saturday Morning' (oudere lezers zullen aan 'Avenging Annie' van Andy Pratt denken, jongere lezers aan de ideale single), en de eels grand cru die we van de vorige platen kennen: gekartelde maar aandoenlijke ballads, afgewisseld met opgewekte deuntjes. Men neuriet ze meteen mee.

Twee keer tast E mis: bij 'Numbered Days', niet meer dan een mijmering, en bij 'Fashion Awards', dat hij naar eigen zeggen voor zijn tv-toestel schreef tijdens het bekijken van een modeshow. Zo oppervlakkig en ongeïnspireerd klinkt het ook. Het is een kleine smet op een fijne plaat. Niét zijn beste, dat blijven 'Beautiful Freak' en 'Electro-Shock Blues', maar toch van aard om Mark Oliver Everett na vijf geslaagde cd's een plaatsje te geven naast de Helden van le Château P.: Bob Dylan, Tom Waits, Lou Reed. En nog maar net 40 geworden, mijnheer!