'Sufferings gonna come to everyone someday,' zo luidt de toepasselijke slotzin van 'Regard the End', tot dusver de somberste plaat die wij dit jaar gehoord hebben. De zwaarmoedige folkrockers van de Willard Grant Conspiracy kijken er de dood recht in...
'Sufferings gonna come to everyone someday,' zo luidt de toepasselijke slotzin van 'Regard the End', tot dusver de somberste plaat die wij dit jaar gehoord hebben. De zwaarmoedige folkrockers van de Willard Grant Conspiracy kijken er de dood recht in de ogen: in de helft van de nummers wordt een medeburger ten grave gedragen, en zoniet valt er wel een andersoortig afscheid te noteren. 'People are born to trouble,' zoals Robert Fisher met zijn sonore stem constateert in 'The Trials of Harrison Hayes'.
De bedrukte sfeer wordt nog versterkt door tingelende akoestische gitaren, een eenzame viool, ijl getrompetter en lage tempo's. In 'Soft Hand' zorgen een drumbeat en een kleine versnelling voor enige verlichting, maar veel baat het niet, want Fisher klinkt nog altijd even droef. Dat 'Regard the End' uiteindelijk best te verteren valt, is te danken aan sterke songs als 'Beyond the Shore', 'Fare Thee Well', 'Another Man Is Gone' en vooral de indrukwekkende opener 'River in the Pines': nummers die bewijzen dat er zelfs in dit troosteloze ondermaanse nog een sprankje leven vóór de dood is champagne dan maar.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook