Vic Chesnutt - Silver Lake

Hij wordt nog eerder olympisch kampioen hinkstapspringen dan dat hij ooit een slechte plaat aflevert, maar echt overtuigen doet Vic Chesnutt, singer-songwriter, rolstoelpatiënt en idool van Michael Stipe, dit keer niet. De meeste songs op 'Silver Lake', opus nr. 11, zijn namelijk voor het eerst van een bijwijlen zo weidse sound voorzien dat we er aanvankelijk pleinvrees van kregen. Maar heel wat erger: die songs zijn niet altijd even sterk. Zo was 'Girls Say', na het sterke openingstrio 'I'm Through', 'Stay Inside' en 'Band Camp' (bijna up-tempo!), best wel even slikken. Chesnutt, toch een getalenteerd observator, geeft hier op een hem ronduit onwaardige manier het verschil tussen de seksen mee: 'Girls say, I've got a headache / boys say, why you wanna be a bitch?'. Hij zingt het als de meewarige oom die nog bij oma woont. Ook verhalen vertellen, zijn andere fort, lukt dit keer niet altijd even goed. 'Zippy Morocco', dat veelbelovend start, ontspoort halfweg wegens too bloody obvious, en een ergerlijk oosters arrangement. In 'Fa-la-la' lukt het dan weer wel, en het resultaat is een motherfucker van een popsong over verliefdheid vanuit het ziekbed, en hoe droevig het kan zijn een oord van verderf te moeten verlaten. 'Sultan, So Mighty', duidelijk als hoogtepunt van de plaat bedoeld, is door de veel te, euh, hoog gegrepen falsetto, geen knip waard, maar in afsluiter 'In My Way' laat Chesnutt weer het hele peloton singer-songwriters achter zich. U merkt het vast aan ons horten en stoten: twijfelgeval. Volgende keer beter?