Godspeed You Black Emperor - Yanqui U.X.O.

Hoe vaak we 'Yanqui U.X.O.', de nieuwe Godspeed You! Black Emperor, de laatste weken ook onder de laser geschoven hebben, de plaat slaagt er voorlopig niet in ons net zo onverbiddelijk uit onze sokken te blazen als de rest van hun oeuvre. Dat hadden we absoluut niet verwacht, want eigenlijk is er nauwelijks iets veranderd: sluit je ogen en dezelfde prachtige, post-apocalyptische beelden van compleet verlaten straten in Westerse grootsteden sijpelen je geest binnen. De negen Canadezen blijven klinken alsof ze beseffen dat alles verloren is, maar iemand vergeten is dat officieel mee te delen. En dus blijven ze trieste, turbulente, en vaak hallucinant mooie muziek maken.

Máár: toch kan je er niet omheen dat de verschillen tussen 'Yanqui U.X.O.' en de vorige platen niet spectaculair zijn: producer Steve Albini zorgde ervoor dat de cd ingehoudener klinkt en dat de details beter hoorbaar zijn, maar de typische basisingrediënten (traag aanzwellende tsoenami's van gitaren, drums, violen en cello's; lyrische, tumultueuze climaxen; minutenlange stukken van bijna-stilte) blijven volop domineren. Reken daar nog bij dat heel wat copycat-bands zich de voorbije jaren comfortabel in de staart van de komeet GYBE genesteld hebben, en je beseft meteen waarom het geluid van de band tegenwoordig een stuk minder uniek lijkt.

Noem ons blasé. Blame it wat ons betreft gerust on die halve kilo eendenborst van gisteravond, waardoor een uitputtingsslag van vijf tracks in 75 minuten niet aan ons besteed is. We blijven er echter bij dat het wellicht tijd is voor een verrassende koerswijziging, voor muzikale revolutie en voor klare taal. 'Yanqui U.X.O.' is een goeie plaat, maar van een geweldige groep als GYBE verwachten we altijd méér, nietwaar, kameraden?