Ice T e.a. - Ice T Presents Westside

Ice T! De homie onder de homies. De man die a legend in his own lunchtime is, én in die van talrijke ho's. Ice T doet het de laatste tijd wat rustiger: zijn heavy metal-hobby Bodycount staat op non-actief, en als rapper heeft hij, zo lijkt het, z'n beste tijd gehad. Maar hij koestert z'n status als papa van de original gangstas, en lijkt zich nu op te werpen als producer/samensteller.

Toen Frank Sinatra deze aarde nog met klasse en superieure melancholie bezwangerde, deed het volgende verhaal de ronde: een paar losers verdrinken om vier uur 's nachts hun liefdesverdriet in een New Yorkse bar, en als de jukebox de zoveelste torch song van Sinatra speelt, stelt één van hen de hamvraag: 'I wonder who he listens to?' Met andere woorden: als wij ons tot een artiest wenden wiens muziek ons leed verzacht, tot wie wendt die artiest zich dan als er iets aan hém knaagt? Die vraag kan je ook over Ice T stellen: welke muziek speelt de superrapper thuis?

De dubbele verzamel-cd 'Ice T Presents Westside' bestrijkt de periode 1987-2000, en beantwoordt die vraag dus gedeeltelijk. Wie z'n rhymes graag als verbaal mitrailleurvuur wil, kan terecht bij de eenmanssnelweg E40: rap op speed. Ice T heeft het beste van maats als Dr. Dre ('Nuthin' But a G Thang'), Snoop Doggy Dog (de vier minuten aanslepende egotrip 'What's My Name?') en de Souls of Mischief (samplers extraordinaires) geannexeerd. Ook de Lost Boyz, Jurassic 5, Tone Loc, Xzibit, Cypress Hill en mijn favoriet Kid Frost zijn door Ice gewogen en niet te licht bevonden. Ook onmisbaar, zij het lichtelijk irritant door die aangehouden computerstem, is 'California Love' van 2Pac en Dr. Dre.

Op het eerste deel van dit tweeluik is de kluns MC Hammer de whitey in Compton. Op de tweede cd komt qua pimp power alleen Nat Doggs 'I Got Love' een paar inches te kort, wegens te monotoon. En natuurlijk krijg je een overdosis namechecks en verbale high fives in je oren geramd (zie vooral 'Pimpology 101' - als ik nog één rapper 'You know what I'm saying?' hoor zeggen, sla ik tilt).

'I Wish' van Skee-Lo is in deze omgeving een lichtgewicht; een kindvriendelijke rap lite, maar niettemin nog steeds onweerstaanbaar. Het andere buitenbeentje is het geweldige 'Wopbabalubop' van Funkdoobiest, dat swingt als een lapdancer die een Rolex-horloge heeft gespot. Alleen jammer dat het grotendeels is gejat van Prince's 'Get Off'.

Al bij al is 'Ice T Presents Westside!' een uitgelezen verzamel-cd: niet te mainstream, maar ook niet te gewild obscuur. En toevallig of niet scoort Ice met het fenomenale 'You Played Yourself' zelf het hoogst. Dat is trouwens een moedige rap. De boodschap ervan is, grofweg: no excuses - je wou zo nodig stoer doen, dus als je nu ligt dood te bloeden, steek de schuld dan niet op een ander. Als bonus track krijgen we nog een ellenlange monoloog waarin Ice T dieper ingaat op zijn nobele motieven om deze compilatie te maken (vrij vertaald: da check's in da mail), en op de State of the Nation van de rap, anno 2002. Check it out.