John Parish - How Animals Move

Wij hebben sterke vermoedens dat menig fanatiek popliefhebber álles zou doen in ruil voor het adresboekje van John Parish. Fel bejubelde cd's als 'Felt Mountain' van Goldfrapp en 'It's A Wonderful Life' van Sparklehorse werden mee door hem vorm gegeven. PJ Harvey nodigde hem uit om mee te werken aan haar 'To Bring You My Love' en 'Is This Desire?', en nam met hem de lawaaierige bluesplaat 'Dance Hall at Louse Point' op. (Toen ze zeventien was, speelde zij trouwens in Johns band.) De onverstoorbare cool die Parish aan de dag legde toen hij 'Chore Of Enchantment' van Howe Gelb en diens compleet onvoorspelbare Giant Sand producete, maakte zoveel indruk dat het gezin Parish tegenwoordig tijdens de grote vakantie bij de Gelbs gaat logeren. E van Eels ontmoette John in de backstage van 'Top of the Pops': een paar maanden later zaten ze samen songs te schrijven voor 'Souljacker'. Conclusie: een mens moet al moeite doen om géén werk van Parish in huis hebben. En toch is 'How Animals Move' - na zijn soundtrack voor de film 'Rosie' van de Belgische cineaste Patrice Latoye - pas de tweede plaat die hij onder zijn eigen naam uitbrengt.

John Parish harkte dertien composities en songschetsen bij elkaar, die hij in de afgelopen vijf jaar onder zeer uiteenlopende omstandigheden opnam: ze klinken zo verschillend dat het een half mirakel mag heten dat de plaat een geheel vormt. Afsluiter 'Airplane Blues' bijvoorbeeld, met Eric Drew Feldman op fake harmonica en een krolse Polly Harvey achter de microfoon, is suggestieve, complexloze, ongepolijste blues. Maar in het van The The geleende 'Shrunken Man' hebben de instrumenten last van pleinvrees en mag Does De Wolf (van het Gentse Thou) slechts heel even en heel zachtjes in ons oor komen fluisterzingen. Er staan maar vier gezongen nummers op 'How Animals Move': Parish kiest hier resoluut voor sfeer en niet voor popsongs, maar beschikt gelukkig over meer dan voldoende producerstalent om nergens in vaagheid te verdwalen. In 'Westward Airways' bijvoorbeeld, slaagt hij er met zijn elfkoppige orkest wonderwel in het hangmatgevoel van een nazomeravond te vangen met behulp van brokstukken claustrofobische Slint-slo-core en flarden van een Jim O'Rourke-arrangement. Faut le faire.

Af en toe laat Parish zich iets te veel meeslepen door zijn enthousiasme. De aanslepende titeltrack gaat voortdurend crescendo, maar vergeet te pieken. En 'The Florida Recount' zweemt heel even naar The Dirty Three of Motherhead Bug, maar verzandt al snel in drammerigheid. Gelukkig staat daar altijd een song als 'Bernadette' tegenover, waarin David Donahue op een slippend cassettebandje het verhaal vertelt van het intrigerende meisje uit de titel, terwijl Parish' big band de song een paar keer in slow-motion doet ontploffen. Of word je plots getroffen door de diffuse schoonheid van 'How Animals Move Pt. 2', dat je de illusie geeft dat je op een verloren zondagmiddag heel hoog in een kerktoren naar een vioolconcerto zit te luisteren.

Wie nieuwsgierig is naar wat PJ Harvey, E en Mark Linkous bezielde toen ze hun lot in de handen van deze man legden, moet maar eens naar zijn favoriete platenzaak voor een uitgebreide voorbeluistering. Men zegge het voort.