Liars - they threw us all in a trench and stuck a monument on top

Vergeleken met de Liars klinken The Strokes als The Osmonds, en hoort Limp Bizkit thuis in het bakje met kleinkunsttroubadours. 'they threw us all in a trench and stuck a monument on top' is schuimbekkend agressief, staat stijf van de attitude, en leidt bij driekwart van uw kennissenkring gegarandeerd tot een slepende zenuwziekte. Scherven shrapnel-gitaar doorzeven de songs, het drumwerk is ronduit epileptisch, en zanger Angus Andrew sneert, schreeuwt en kreunt meer dan hij zingt. De laatste track, 'this dust makes that mud', bevriest ergens tot een loop van een paar seconden uit een glanzende, metalige groove en gaat daarna als een soort locked groove (op cd!) nog een slordige 22 minuten door. Sinds we deze plaat elke dag een paar keer door de woonkamer laten razen, wil de buurman het kippenhok in zijn tuin niet meer verlaten.

De Liars maken geen geheim van hun invloeden: hun roots liggen in de embryonale hiphop-instrumentals van ESG, de no wave van The Contortions en DNA en de post-punk-funk van Gang Of Four; in de sleaze-rock van Jesus Lizard en The Birthday Party, en de post-hardcore van Fugazi. Compleet nieuw is het geluid van de New-Yorkers dus niet, maar wees gerust: elk spoortje nostalgie - hoe klein ook - wordt door de heren vakkundig verpulverd.

En het wordt nog beter: onder al die lagen grotestadssmerigheid en ziedende noise zitten verduiveld catchy refreinen en groovy motherfuckers van baslijnen verborgen. In het geweldige 'Mr your on fire Mr' klinken de cow bells verroest, zijn de handclaps hoorbaar van een kapotgespeelde cassette gesampled en komt de doos met digitale effecten duidelijk uit de solden. Maar in combinatie met die hoekige Gang Of Four-riff van het refrein klinken ze zo aanstekelijk dat ze zonder problemen de voltallige CD&V-kamerfractie aan het moonwalken zouden krijgen.

Live zouden de Liars nog tien keer beter zijn. Er wordt gefluisterd dat ze met de vingers in de neus het nochtans puike ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead naar huis spelen. De boomlange Andrew zou als een cartoonversie van Mick Jagger over het podium dansen, en tijdens zowat elk concert zouden de heren met bloedende vingers hun gitaren door versterkers en basdrums rammen. Heel af en toe, als het allemaal wat te cliché-rock'n'roll dreigt te worden, strooit Angus Andrew een koffer veren over de hoofden van de toeschouwers uit.

Misschien maar best dat ze uiteindelijk toch niet naar Pukkelpop gekomen zijn: niks is zo uncool als een halve kilo eiderdons op een bezwete kop - zoals Dirk Frimout u ongetwijfeld zal weten te vertellen.